[Touken Ranbu] すねる [[Ishikirimaru x Nikkari]]

posted on 18 Jul 2015 20:42 by por-porju

 

ซีรีย์เกียวโตยังไม่จบง่ายๆเดส--

 

----------------------------

 

“ในที่สุดเราก็สามารถเดินทางไปที่เกียวโตได้แล้ว   ขอบคุณสำหรับความเหนื่อยยากของทุกท่านนะคะ! “

เด็กสาวซานิวะยิ้มแย้มอยู่กลางสวนสวยที่ดอกซากุระกำลังเบ่งบาน ในยามค่ำคืน พร้อมกอดขวดแก้วที่บรรจุน้ำสีสวย

ชวนให้ดาบบ้างเล่มจ้องตาเป็นมัน  ซานิวะสาวกรีดรอยยิ้มสดใสพร้อมชูขวดในมือขึ้นเขย่า

“ วันนี้เราอนุญาตให้ฉลอง ดื่มกันให้เต็มที่นะคะ อ๊ะ แต่ว่าหลังจากดื่มเหล้าซากุระนะคะ เราอยากให้ทุกคนได้ดื่ม ”

“นายหญิง…พวกเด็กๆ…”

“ท่านแม่โคสึ ไม่เป็นไรหรอกคะ สักจอกสองจอกเองค่ะ แล้วก็ หน้าเด็กแต่อายุไม่ให้ เราก็ไม่ถือว่าเด็กนะคะ โธ่ แถมเด็กบางคนยังอายุเยอะกว่าท่านแม่โคสึอีกนะคะ… แต่ถ้ายังขัดเราอยู่ไปเปิดโลกใหม่ที่เกียวโตคนเดียวไหมคะ ? ”

“…..”

“การเงียบเป็นคำตอบ ว่าได้นะคะ ถ้างั้น เราจะจัดแบ่งที่นั่งใหม่นะคะ มาเอดะ ลุกไปนั่งข้างๆฮาเซเบะซังนะคะ  ยะเก็นจังไปนั่งข้างท่านแม่โซวสะ โกโคไทจังหนีเจ๊จิโร่ไปนั่งข้างชี่จังนะคะ  ซาโยะจังหนีพวกท่านพี่ไปนั่งข้างๆคะเซ็นซังได้เลยค่ะ นามะจังกับโฮเนะจังไปนั่งด้วยกันนะคะ มิดาเระจังกับอาคิตะจังก็ไปนั่งข้างๆ นามะจังกับโฮเนะจังนะคะ  ดูแลกันดีๆนะคะ ฮิราโนะจังกับอัตคุง ไปนั่งกับอุกุยซัง และ ท่านแม่โคสึนะคะ นู่นไปนู่นเลยค่ะ  อิมะจัง  ไอเซ็นจัง  ไปนั่งกับพวกพี่สาวฮาจินะคะ มุมตรงนั้นคือกลุ่มคออ่อน “ เด็กสาวกล่าวพลางหัวเราะ ก่อนกวาดสายตามองภาพเด็กๆขยับขยายพื้นที่นั่งกันไป



“พวกเด็กๆครบแล้ว ที่นี้ก็….โคกี้พานาคิจังไปนั่งด้วยกันนะคะ ท่านหมอแยกไปนั่งกับอาโอะซังนะคะ  ท่านแม่สึรุมานั่งกับเราค่ะ ปล่อยพี่ตั…ปล่อยมิทสึซังนั่งกับคุริจังนะคะ ยามัมจังแยกไปนั่งกับยามาบุชิซังนะคะ  กลุ่มชินเซ็นไปนั่งด้วยกันนะคะ
ต่อไป…พี่ท่าโร่ เจ๊จิโร่นั่งด้วยกันนะคะ โอเคค่ะ ที่เหลือจะนั่งตรงไหนก็ได้ค่ะ ตามสบายเลยค่ะ! “

สิ้นเสียงใสของเด็กสาว เจ้าของชื่อทั้งหลายจึงขยับตัวย้ายที่นั่งไปพร้อมกับคนอื่นๆ จนเมื่อได้ที่นั่งจนพอใจแล้วเด็กสาวจึงยิ้มแป้นไล่เดินรินเหล้าในขวดให้ทุกชีวิตในฮงมารุของตน  โดยมีเสียงของพวกเด็กๆทันโทเปรียบเทียบขนาดดอกซากุระดังไล่หลัง จนเมื่อซานิวะสาวกลับมานั่งรินชาซากุระให้ตนเองเสร็จเรียบร้อย สรรพสิ่งต่างๆจึงพากันเงียบลง

“เงียบกันทำไมกันคะ…แต่ว่า เอ้า ดื่มค่ะ! “

.

.

.

 

~5 ชั่วโมงผ่านไป~

 

“ท่านหมอคอแข็ง…หรือท่านหมอไม่ได้ดื่มกันแน่คะนั้น “

ซานิวะสาวน้อยนั่งรวมกลุ่มกับเหล่าดาบที่ยังคงอยู่เฝ้าเด็กสาวผู้เป็นนายและยังคงสังสรรค์กันไม่เลิก ซึ่งส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่ก็มีแค่ ทสึรุมารุ คุนินากะที่ดื่มบ้างเล็กน้อยเพราะช่วยแม่หนูซานิวะแกล้งดาบเล่มอื่น จิโร่ทาจิ ที่เป็นดาบผีสุรา นิคาริ อาโอเอะที่เอาแต่แกล้งคนใกล้ตัวแต่สุดท้ายเขาไม่เล่นด้วยเลยประชดดื่มไม่เลิก ทำให้ท่านซานิวะตัวน้อยแกล้งเอาสุราแรงๆมาเทให้เจ้าตัวดื่มไม่เลิก จนใบหน้านวลนั้นขึ้นสีแดงแต่มือยังคงยกจอกสุราดื่มต่อ และสุดท้ายคือท่านหมอแห่งฮงมารุ อิชิกิริมารุ ที่พยายามห้ามคนข้างๆและคอยเฝ้าดูอาการป่วยของเด็กสาวผู้เป็นนายที่ไม่ยอมไปนอนเสียที

 

“โอยะ ข้าหรือท่านซานิวะ ต้องมิได้ดื่มอยู่แล้วสิขอรับ “

“หืม…เข้าใจแล้วค่ะ งั้นเรากับท่านแม่สึรุจะขอขึ้นไปอยู่บนต้นซากุระนะคะ งานเลิกค่ะ งานเลิกค่ะ! เราง่วงแล้วเราจะนอนบนต้นซากุระ ห้ามขัด ห้ามโต้แย้งนะคะ ท่านแม่อุ้มหน่อย “

 

อิชิกิริหรี่ตามองท่านหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนกระเรียนหนุ่มที่พากันปืนขึ้นต้นซากุระอย่างเป็นกังวลก่อนหันมองวากิซาชิร่างโปร่งข้างตัวที่ไม่ยอมลดมือจากการดื่มสุราเสียที

 

“อาโอะซัง พอเถอะขอรับ ดึกแล้วไปนอนเถิด “

“หึ “

 

เจ้าของชื่ออาโอะนั้นทำเพียงสะบัดเรือนผมสีเขียวงดงามใส่พร้อมยกสุราในมือขึ้นดื่มอย่างไม่สนใจคำกล่าวของอีกฝ่ายด้วยความน้อยใจ(?) อิชิกิริมารุเห็นเช่นนั้นจึงได้แต่ถอนหายใจก่อนลุกขึ้นเตรียมกลับห้องพักคนเดียว เป็นเหตุให้นิคาริก้มมองจอกสุราด้วยแววตาเศร้าสร้อยและตัดพ้อ

 

เด็กสาวซานิวะที่เฝ้ามองคนสองคนง้องอนกันอยู่จากบนต้นซากุระก่อนถอนใจเอ่ยถ่ายถอดคำสั่งพลางทิ้งตัวนอนลงบนตักของกระเรียนหนุ่ม

 

“ท่านหมออุ้มอาโอะซังไปนอนด้วยสิคะ สุรามันแรงนะคะ “

“ขอรับ เช่นนั้น คืนนี้ท่านซานิวะอย่าลืมห่มผ้าให้เรียบร้อยนะขอรับ ราตรีสวัสดิ์ขอรับ”

 

อิชิกิริมารุเดินกลับมาที่นั่งเดิมของตนก่อนใช้สองมือโอบประคองช้อนตัวนิคคาริ อาโอเอะกลับห้องตามคำสั่งของผู้เป็นนายหญิง แน่นอนว่าคนที่เขาอุ้มอยู่ไม่มีทางให้ความร่วมมือยอมให้ท่านหมอแห่งฮงมารุอุ้มตนกลับห้องจึงเอาแต่ดิ้น โว้ยวาย ชกต่อยอิชิกิริมารุตลอดเส้นทางที่กลับเข้าห้องของทั้งคู่

 

 

อิชิกิริมารุวางร่างโปร่งบางลงก็กับฟูกแล้วถอนหายใจเงียบๆ คนตัวบางตรงหน้าเมามากจนคอพับคออ่อนแถมปากยังบ่นอะไรไม่รู้งึมๆงำๆอีกด้วย

ครั้นพอจะก้มหน้าลงไปฟังก็โดนจับล็อคคอลงไปด้วยเสียแบบนั้น

“อ-อาโอะซัง ปล่อยข้าก่อนดีกว่าไหมครับ?”

“ม่ายยย ข้าม่ายปล่อยยยย”

“ท่านเมามากแล้วนะครับ ควรจะปล่อยข้าและนอนพักได้แล้ว”

“ก็ข้าม่ายง่วงงง”

“ไม่ได้นะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะปวดหัวเอา”

“ม่ายยยยยยยย”

“อาโอะซังอย่าดื้อสิครับ”

“ฮึก..”

“อะ อาโอะซัง?”

คนตัวสูงมองนิคคาริผู้เมามายด้วยสายตาคาดเดายากปนสงสัยนิดๆ

“ท่านไม่อยากอยู่กับข้าแล้วเหรอ อิชิกิริมารุ..” นิคคาริพูดด้วยใบหน้าและขอบตาแดงก่ำ เสียงยานคางอ้อแอ้แบบคนกำลังเมามาก พลางปากก็พรั่งพรูความรู้สึกออกมาไม่อยู่ “วันนี้ท่านน่ะน้า ไม่สนใจข้าสักนิด อึ๊ก ข้าน้อยจายยยยยย”

“อาโอะซัง..”

“ไม่รักข้าแล้วหรืออิชิกิริมารุ ฮึก..”

ณ จุดๆนี้ท่านหมออิชิกิริมารุได้เข้าใจทันทีว่าศีลธรรมที่แตกกระจายดังเพล้งอีกครั้งมันเป็นยังไง

“รักสิครับ” เขาตอบเบาๆพลางมองสบกับตาสีเขียวสวยของอีกฝ่ายที่ตอนนี้หวานเยิ้มด้วยฤทธิ์สุราก่อนจะใช้มือประครองใบหน้าสวยขึ้นมาและกดจูบเบาๆที่ริมฝีปากงาม “รักที่สุด”

“อืออ แล้วทำไมถึงเมินข้าล่ะ..” คนงามยังคงพูดด้วยความน้อยใจอยู่แต่ก็ซบหน้าลงกับมือหนาที่ประครองใบหน้าตนไว้

“น้อยใจหรือครับ” คนเจ้าเล่ห์เริ่มออกลาย อิชิกิริมารุคลี่ยิ้มนิดๆก่อนจะจับแขนที่ล็อคคอตัวเองอยู่ออกอย่างเบามือ “ข้าเพียงแค่เป็นห่วงท่านซานิวะเองครับ ไม่มีอะไรเสียหน่อย”

“ช่ายย ข้าน้อยใจท่านมาก ฮึก.. ท่านน่ะไม่สนใจข้า แถมยังเมินคิดจะปล่อยข้าอยู่คนเดียวอีก ถ้าท่านซานิวะไม่สั่งท่านก็คงไม่แลข้าเลยสินะ..” นิคคาริพูดแล้วน้ำใสก็ไหลลงมาอาบแก้ม หลังมือถูกยกขึ้นมาปาดน้ำตาลวกๆ

 

เป็นภาพที่ทำให้อิชิกิริมารุรู้สึกผิดปนด้วยความรู้สึกเหมือนจะกระอักเลือดออกมากลายๆ...

 

“จะให้ข้าทำเช่นไรท่านถึงจะหยุดร้องไห้ล่ะครับ” คนตัวสูงกว่าจับมือบางขึ้นมาจูบก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆกับคนรักโดยที่หัวหนุนอยู่บนแผ่นอกเล็กของอีกฝ่าย

“อยู่กับข้าสิอิชิกิริมารุ” นิคคาริว่าพลางใช้สองแขนโอบรอคอท่านหมอแล้วพลิกตัวกลับขึ้นมาอยู่ด้านบน “..นะ?”

“เชิญชวนข้าหรือครับอาโอะซัง?” อิชิกิริมารุยิ้มมองคนบนร่าง

“ไม่รู้สินะ” นิคคาริยิ้มหยาดเยิ้มก่อนจะก้มลงไปเอาหน้าชิดกับท่านหมอจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียกับแก้มของเจ้าตัว

“ท่านจะทำให้ข้าอยู่ไม่สุขเอานะครับ แบบนี้น่ะ” อิชิกิริมารุยิ้มอีกครั้ง คราวนี้มือหนาเริ่มไต่เข้าไปในสาบเสื้อของอีกฝ่าย

“อยากทำอะไรก็ทำสิอิชิกิริมารุ”

“เกิดเจ็บปวดตามสะโพกหรือหลังมาก็อย่าว่ากันทีหลังล่ะครับ”

“อื้ม”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“อืม..” ริมฝีปากทั้งคู่บดเบียดกันอยู่นานเสียจนนิคคาริเผลอหลุดครางออกมา ส่วนอิชิกิริมารุก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากกอดเอวของเขาไว้และทำเพียงจูบเท่านั้น

คนเมาแอบเหลือบตามองคนรักด้วยสายตาขัดใจเล็กน้อย ดูก็รู้ว่าคนเจ้าเล่ห์กำลังแกล้งเขาอยู่

นิคคาริแกล้งขยับกายเสียดสีกับส่วนล่างของอิชิกิริมารุเล็กน้อยแล้วช้อนตาราวกับเชิญชวนอีกครั้ง ส่งผลให้นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปทั่วใบหน้าเนียนก่อนจะมาหยุดที่ริมฝีปากบาง

จากนั้นอิชิกิริมารุก็สอดนิ้วเข้าไปในปากของเขาที่ละนิ้วสองนิ้ว

“อื้อ..”

“เสียงของท่านเวลานี้ช่างหวานจริงๆเลยนะครับ อาโอะซัง” คนขี้แกล้งยังคงแกล้งเขาต่อไป สัมผัสปลายนิ้วที่ปากจนเขาระทวยไปทั้งตัวแล้ว คนคนนี้นี่แกล้งแหยาเขาไม่รู้จักจบจักสิ้นเสียจริง

“ฮ่า.. ท่านก็ชอบไม่ใช่หรอไงเล่า” นิคคาริที่คายนิ้วของอิชิกิริมารุออกแล้วพูดด้วยใบหน้าเห่อร้อนนิด

“ครับ ยามนี้ท่านทั้งสวยและน่ารักเอามากๆเสียจนข้า..”

“ข้า?.. อ๊ะ..”

“เริ่มจะอดทนต่อไปไม่ไหวแล้วล่ะครับ” แล้วนิ้วชุ่มน้ำลายก็ไต่เข้าไปในกางเกงของเขาแล้วสอดเข้าไปในช่องทางด้านหลังพร้อมกันทั้งสองนิ้วก่อนจะขยับวนเรื่อยๆเพื่อกดย้ำอารมณ์

“อะ..อิชิกิ..อึ๊ก”

“ครับ?”

“อย-อย่าแกล้งสิ อื้อ..”

อิชิกิริมารุยิ้มแล้วจูบที่ปากสวยนั้นอีกรอบ “ขอโทษครับ พอเห็นใบหน้านั้นของอาโอะซังแล้วอดไม่ได้จริงๆ”

“คนบ้า..”

“รักนะครับ อาโอะซัง”

ใบหน้าของคนงามเห่อร้อนขึ้นมาตั้งแต่ใบหน้าลามไปถึงลำคอ

“รู้แล้วน่า..”

“ทีนี้ก็เลิกน้อยใจเถอะนะครับ” อิชิกิริมารุว่าแล้วนำมือข้างที่ยังว่างจับมือของนิคคาริขึ้นมาก่อนจะวางแปะลงบนแก้มด้านหนึ่งของตนเอง “ตรงนี้น่ะของอาโอะซังนะครับ” หลังจากนั้นก็เลื่อนไปที่อกเสื้อด้านซ้าย “นี่ก็ของอาโอะซัง” และหลังจากนั้นก็ยกมือของอาโอะซังสุดที่รักไปจูบแล้วก็คลี่ยิ้มอีกครั้ง “ทั้งหมดของข้าเป็นของอาโอะซังแล้วนะครับ เลิกน้อยใจเถอะนะครับ”

“มาบอกให้เลิกง่ายๆมันทำได้ซะที่ไหนเล่า..”

“ฮึฮึ ข้าคงต้องปลอบใจเด็กน้อยขี้งอนเสียแล้วสินะครับ”  

จากนั้นนิ้วที่ใช่เบิกช่องทางก็ถูกถอดออกมาก่อนที่ร่างของนิคคาริจะถูกกดในนอนชิดกับฟูกโดยยกสะโพกขึ้นสูงก่อนที่เสื้อผ้ากางเกงของเขาจะโนถอดออกแล้วโยนสะเปะสะปะไปที่มุมห้อง

ส่วนคนเจ้าเล่ห์ก็ทำการลอกคราบตัวเองแล้วบีบเฟ้นสะโพกงามของนิคคาริให้ผ่อนคลายก่อนจะสอดใส่ความเป็นชายที่แข็งขืนเข้าไปในตัวของเขาแล้วขยับเร็วเสียจนรู้สึกจุก

“อะ..บะ เบาหน่อยสิอิชิกิริมารุ เจ็บ..อึ๊ก!”

“ขออภัยครับที่รัก” อิชิกิริมารุผ้ช่อนแรงลงเล็กน้อยก่อนที่จะโน้มหน้าลงมาใกล้โดนที่ด้านล่างก็ยังคงขยับต่อไม่หยุด “ท่านรัดข้าแน่นมากเสียจนยั้งอารมณ์ได้ไม่ได้เสียแล้ว”

 

จากนั้นหมอผู้ร้ายกาจก็จูบลงที่แผ่นหลังงามและทำตราเป็นเจ้าของไว้เต็มหลังและคอของเขา ซึ่งแทบจะพร้อมๆกันที่ธารอุ่นเหลวถูกฉีดออกมาจากตัวเขาจนเลอะเต็มฟูกนอน

แต่ดูเหมือนคนบนร่างจะยังไม่เสร็จกิจดี.. ดังนั้นเขาจึงโดนทำอย่างว่าไปหลายรอบจนถึงเช้าจนลืมสิ้นไปแล้วทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้าที่จะเข้ามาอยู่ในห้องสองต่อสอง

.

.

.

.

.

.

.

“ง้ออะไรของท่านนะ เล่นเอาข้านอนไม่หลับทั้งคืน” นิคคาริว่าพลางเอานิ้วจิ้มแก้มคนกำลังนอนเปลือยกอดเอวเขาอยู่ แต่ดีว่ามีผ้าห่มผืนหนาคลุมร่างทั้งคู่ไว้เลยไม่อุดจาดตามาก

“ตอนเช้าอีกสักรอบดีไหมล่ะครับ” อิชิกิริมารุลืมตาขึ้นข้างหนึ่งแล้วยิ้มแหย่ ส่งผลให้มือเรียวตีเพียะเข้าที่ต้นแขนที่อุดมด้วยกล้ามเนื้อของเขา

“คนลามก.. แค่นี้ข้าก็ปวดไปทั้งตัวแล้ว ไม่ต้องมาคิดอกุศลต่อกับข้าแต่เช้าเลยนะ”

“แล้วใครที่ไหนดันงอนข้าตุ๊บป่องแถมยังเชิญชวนเสียจนข้าอดใจไม่ไหวทั้งคืนล่ะครับ”

“ข้าไม่พูดด้วยแล้ว คนบ้า!” แล้วนิคคาริก็ตวัดผ้าห่มขึ้นคลุมโปงเสียแน่นหนา

“ฮ่ะๆ ข้าล้อเล่นหรอกครับ อย่างอนสิ” อิชิกิริมารุหัวเราะนิดๆแล้วดึงก้อนผ้าห่มทั้งก้อนนั่นเข้ามากอด

 

แต่ก่อนจะได้ง้องอนกันอีกท่านซานิวะและสหายก็เปิดประตูเข้ามาเสียแล้ว...

 

“…”

“…”

“…”

“…”

 

ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งห้องก่อนท่านซานิวะร่างเล็กจะถอนหายใจยกสองมือขึ้นนวดขมับบางพร้อมเอ่ยล้อเลียน

 

“ บอกให้ไปพักผ่อนกันนี่พักผ่อนกันยังไงคะเนี่ย?  แต่ดูเหมือนข้าวแดงที่หุงไว้จะทำให้ทั้งเรือนทานได้นะคะ ยูเมะจังวางถาดเลยค่ะ “

“ สายตาข้า…”

 

สหายหนุ่มของท่านซานิวะส่ายหน้าก่อนวางถาดสำรับอาหารลงที่ข้างตัวท่านหมอแห่งฮงมารุ  ขณะที่ตัวท่านซานิวะเปิดตลับยาพร้อมส่งให้นิคาริที่กำลังเขินอายอย่างบอกไม่ถูก

 

“ยาค่ะ กรุณาทานหลังอาหารด้วยนะคะ คิก  ท่านหมอเราจะมาบอกว่าวันนี้อนุญาตให้ทุกคนพัก อยู่แต่ในห้องพักก็ได้นะคะ แล้วก็ เราจะออกไปข้างนอกกับยูเมะจังและท่านแม่สึรุ ฉะนั้นไม่ต้องเป็นห่วงเรานะคะ ง้อคนข้างตัวไปก่อนนะคะ อุหุหุ“

 

เอ่ยจบท่านซานิวะตัวน้อยก็รีบเดินไปกอดแขนสหายของตนแล้ววิ่งออกตัวไป ทางปีกซ้ายของเรือนทันที

 

“ไปเร็วมาเร็วสมเป็นท่านซานิวะเลยนะครับอาโอะซัง…”

อิชิกิริมารุหยิบข้าวต้มสมุนไพรขึ้นมาตักเตรียมป้อนคนรักขี้น้อยใจด้วยรอยยิ้มประจำตัว

 

“อ้าปากสิครับ ข้าจะป้อน “

“หืม ท่านจะป้อนข้า? เอาสิ ป้อนข้าแล้วพาข้าไปอาบน้ำด้วยล่ะท่านหมอของข้า “

“โอยะ พอถึงเวลานั่นท่านก็ช่วยอย่าเชิญชวนข้าอีกนะครับ มิเช่นนั้นคงไม่จบที่อาบน้ำแน่แท้ “

 

อิชิกิริมารุยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนป้อนข้าวต้มสมุนไพรให้คนตัวเล็กกว่าที่กำลังหน้าขึ้นสีเล็กน้อยแต่ใบหน้ากลับยั่วยวนเสียเหลือเกิน  

--------------

แถมท้าย

“โอยะ เกรงว่าเราต้องทำความสะอาดห้องน้ำกันเสียแล้ว”

“ท่านทำคนเดียวล่ะ…ข้าไม่ไหวแล้ว ข้าอยากพัก ท่านรีบๆทำให้เสร็จด้วยล่ะ ท่านอิชิกิริ ”

 

จบเถอะค่ะซานิวะ…

ขออภัยในความมึนเมาและ…(เติมเอง(?))ของพวกเราด้วยนะคะ (ก้มลงเอาหัวโขกพื้น) เป็นเพียงความบ้าของซานิวะเองค่ะ

ตอนนี้ก็แต่งกันสองคนอีกเช่นเคยค่ะ อ่า….(ซานิวะปิดหน้าแล้วหนี)

 

 

Comment

Comment:

Tweet