[Touken Ranbu] 約束 [Hasebe x Maeda]

posted on 07 Jul 2015 19:22 by por-porju
 
ต่อมาจากตอนนี้จากบทความของเพื่อนค่ะ  http://writer.dek-d.com/sakuraoum/writer/viewlongc.php?id=1366012&chapter=5
คลุมขาวด้วยเน้
 
ปล.ต่อไปบล็อคนี้มีคนใช้สองคนเดส
 
------------------------------------
 

 

“ในที่สุดเราก็สามารถเดินทางไปที่เกียวโตได้แล้ว   ขอบคุณสำหรับความเหนื่อยยากของทุกท่านนะคะ! “

 

ข้ามองใบหน้าของนายท่านซึ่งกำลังยิ้มแย้มอยู่กลางสวนสวย ที่ซึ่งดอกซากุระกำลังเบ่งบาน ในยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว รอยยิ้มของนายท่านเริ่มคลี่ขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ในอ้อมแขนของผู้เป็นนายหญิงนั่นกำลังโอบกอดขวดแก้วที่บรรจุน้ำสีสวยไว้อย่างเหนียวแน่น ข้าเห็นจิโร่ทาจิจ้องขวดนั้นอย่างตาเป็นมัน  หันกลับไปมองนายหญิงอีกครั้งก็พบกับนายท่านที่กรีดรอยยิ้มอย่างสดใสพร้อมเขย่าขวดในมืออย่างหมายมั่น

 

“ วันนี้เราอนุญาตให้ฉลอง ดื่มกันให้เต็มที่นะคะ อ๊ะ แต่ว่าหลังจากดื่มเหล้าซากุระนะคะ เราอยากให้ทุกคนได้ดื่ม ”

 

“นายหญิง…พวกเด็กๆ…”

 

“ท่านแม่โคสึ ไม่เป็นไรหรอกคะ สักจอกสองจอกเองค่ะ แล้วก็ หน้าเด็กแต่อายุไม่ให้ เราก็ไม่ถือว่าเด็กนะคะ โธ่ แถมเด็กบางคนยังอายุเยอะกว่าท่านแม่โคสึอีกนะคะ… แต่ถ้ายังขัดเราอยู่ไปเปิดโลกใหม่ที่เกียวโตคนเดียวไหมคะ ? ”

 

“…..”

 

“การเงียบเป็นคำตอบ ว่าได้นะคะ ถ้างั้น เราจะจัดแบ่งที่นั่งใหม่นะคะ มาเอดะ ลุกไปนั่งข้างๆฮาเซเบะซังนะคะ  ยะเก็นจังไปนั่งข้างท่านแม่โซวสะ โกโคไทจังหนีเจ๊จิโร่ไปนั่งข้างชี่จังนะคะ  ซาโยะจังหนีพวกท่านพี่ไปนั่งข้างๆคะเซ็นซังได้เลยค่ะ

นามะจังกับโฮเนะจังไปนั่งด้วยกันนะคะ มิดาเระจังกับอาคิตะจังก็ไปนั่งข้างๆ นามะจังกับโฮเนะจังนะคะ  ดูแลกันดีๆนะคะ

ฮิราโนะจังกับอัตคุง ไปนั่งกับอุกุยซัง และ ท่านแม่โคสึนะคะ นู่นไปนู่นเลยค่ะ  อิมะจัง  ไอเซ็นจัง  ไปนั่งกับพวกพี่สาวฮาจินะคะ มุมตรงนั้นคือกลุ่มคออ่อน “

 

ข้าฟังบทสนทนาของนายท่านตามด้วยคำสั่งอย่างเงียบๆ ก้มมองที่ข้างตัวก็พบกับมาเอดะที่ลุกมานั่งตามคำสั่ง ของผู้เป็นนาย แท้จริงแล้วการกระทำของนายหญิงผู้นี้ นับตั้งแต่”วันนั้น”ข้าก็ไม่เคยแปลกใจอีกเลยเมื่อท่านทำเรื่องแปลกๆ…

 

 

“พวกเด็กๆครบแล้ว ที่นี้ก็….โคกี้พานาคิจังไปนั่งด้วยกันนะคะ ท่านหมอแยกไปนั่งกับอาโอะซังนะคะ  ท่านแม่สึรุมานั่งกับเราค่ะ ปล่อยพี่ตั…ปล่อยมิทสึซังนั่งกับคุริจังนะคะ ยามัมจังแยกไปนั่งกับยามาบุชิซังนะคะ  กลุ่มชินเซ็นไปนั่งด้วยกันนะคะ

ต่อไป…พี่ท่าโร่ เจ๊จิโร่นั่งด้วยกันนะคะ โอเคค่ะ ที่เหลือจะนั่งตรงไหนก็ได้ค่ะ ตามสบายเลยค่ะ! “

 

ข้ามองนายท่านที่ยังคงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสดใส อา แต่เหตุใดข้าถึงเห็นลางไม่ดี? ข้าคงคิดไปเอง นึกได้เช่นนั่นจึงยกจอกขึ้นรับสุราซากุระที่ผู้เป็นนายรินให้ ข้าก้มดมก่อนขมวดคิ้ว สุราขาว…นายท่านกะจะมอมเหล้าพวกข้าหรืออย่างไรกัน   ข้าพ่นลมหายใจมองหน้านายท่านที่กำลังรินชาใส่ถ้วยชาของตนอยู่ หากเป็นไปได้ข้าก็อยากลุกไปรินให้นายท่าน ถ้าไม่ติดว่า นายหญิงยึดที่จะไปนั่งบนกิ่งซากุระกับทสึรุมารุล่ะก็นะ….

ครู่หนึ่งที่นายท่านรินชาซากุระให้ตนจนเสร็จ สรรพสิ่งต่างๆพร้อมใจกันเงียบเสียง ไม่มีใครกล่าวอันใด เพียงรอคอยคำกล่าวของนายท่านเพื่อเปิดการสังสรรค์เท่านั้น

“เงียบกันทำไมกันคะ…แต่ว่า เอ้า ดื่มค่ะ! “

 

สิ้นเสียงเสียงใสของผู้เป็นนายข้าก็ยกจอกสุราดื่มทันที  ‘รสชาติ…ใช้ได้เลย’  ข้ายิ้มอย่างพอใจก่อนก้มมองเด็กข้างตัวที่ค่อยๆละเมียดละไมสุราในมือ ชนิดที่ทำให้นายท่านกระโดดลงมาเติมสุราในมือให้เรื่อยๆ  จนมาเอดะต้องยอมยกดื่มรวดเดียว ส่งผลให้ใบหน้าขึ้นสีทันที 

“คิก ต่อไปดื่มนี่แทนนะคะ มาเอดะ  ทานอาหารไปด้วยนะคะ  “ 
“ ครับ นายท่าน  “

ข้ามองนายท่านวางขวดที่ชวนไม่น่าไว้ใจข้างตัวมาเอดะ หากมองจากในฐานะดาบคนสนิทของนายท่านแล้วต่างรู้ดีว่าของที่นายท่านหยิบยื่นมาให้นั่นทั้งดี แต่บ้างครั้งอาจนำพาความซวยติดมาด้วยเพียงเท่านั้น  คราวก่อนอะไรนะ…

นายหญิงเผลอทำยาหกใส่ถ้วยอาหารของนิคคาริ…จนเกิดเหตุการณ์ประหลาดๆอย่าง มาเอดะมาถามสิ่งแปลกๆกับข้า

แน่นอนว่าข้ามิได้ตอบ…หากข้าตอบ คาดว่ายะเก็นคงมาหาเรื่องเป็นแน่หากรู้เข้า

อีกทั้งตัวข้านั้นมิคิดสนใจผลการกระทำที่จะเกิดขึ้นภายหลังคำสั่งของนายท่าน หรือภายหลังการกระทำของนายท่าน

ข้าเพียงทำตามคำสั่งของนายท่านเท่านั่น  มาเอดะเองก็เป็นเช่นเดียวกับข้า  มิเช่นนั่นเจ้าตัวคงไม่ยอมนั่งดื่มน้ำแปลกๆของนายท่านและทานอาหารไปด้วยเป็นแน่แท้

.

.

.

~~ราว 2 ชั่วโมงผ่านไป~~

 

มาเอดะหลับไปแล้ว…แต่นายท่านยังคงอยู่ ข้าจึงปล่อยให้เด็กน้อยที่คาดว่าเมาหลับซบอยู่บนตักโดยไม่อุ้มไปพักในห้อง

พลันข้าก็รู้สึกร้อนๆหนาวๆ เมื่อมองไปทางฟังตรงข้ามข้าก็ได้พบเหตุผล…อ่า ยะเก็น เจ้ากำลังเป็นห่วงน้องชายของเจ้างั้นสินะ ข้าควรอุ้มเด็กน้อยไปนอนให้เจ้าหรืออย่างไร? ก็ไม่…

“ฮาเซเบะซังดื่มนี่หน่อยนะคะ ฮะ ฮะ ฮะ “
“ขอรับนายท่าน”

 

ข้าหันไปรับจอกสุราสีประหลาดจากนายหญิงผู้ซึ่งกำลังมีใบหน้าแดงระเรืออย่างคนเมา หากแต่สติของนายหญิงนั่นยังอยู่ครบ หากถามว่าเหตุใดข้าจึงรู้ เป็นเพราะ…นายหญิงของข้ายังคงเดินหลังตรงหน้าตัวตรงเอาสุราสีประหลาดไปรินให้โซวสะสลับกับข้าซึ่งรีบดื่มจอกสุรานั่น  ผ่านไปสักพักเด็กน้อยที่ซบตักข้าอยู่ก็เริ่มละเมองึมงำเสียจนข้าแอบสะดุ้งเบาๆ

ข้าก้มมองมาเอดะสักพักก่อนเลื่อนสายตาไปมองนายท่าน ซึ่งกำลังส่งสายตาออกคำสั่งให้ข้าพามาเอดะไปพัก เห็นเช่นนั่นข้าจึงได้แต่พยักหน้า ขยับช้อนตัวมาเอดะกลับไปนอนพักที่ห้อง…

.

.

.


อา.. และข้าก็ได้ตรัสรู้ว่ายามที่ต้องอดทนต่อสิ่งที่รบกวนจิตใจนั้นมันลำบากลำบนแค่ไหน..

มาเอดะกำลังนอนหลับตาพริ้ม ใบหน้ายังคงมีสีแดงเรื่อจากการดื่มสังสรรค์เมื่อสักครู่ หากแต่ยามนี้เจ้าเด็กมีดบ้านโทชิโร่กลับนอนกระสับกระส่าย บ่นว่าร้อนงึมๆงำๆก่อนจะพลิกไปทางโน้นทีทางนี้ทีแล้วก็เริ่มปลดผ้าคลุมและเครื่องแบบหลายนั้นออกจนเหลือแต่เสื้อแขนยาวตัวบางตัวเดียวเท่านั้น

 

“อือ.. นายท่าน.. นายท่าน.. ฮึก..”

“มาเอดะ?” ข้าพูดชื่อของเขาเบาๆแล้วขยับเข้าไปใกล้เมื่อมีดน้อยกำลังสะอึกสะอื้นขึ้นมาราวกับตกอยู่ในฝันร้าย

เขาว่าคนเมามักอารมณ์แปรปรวน ท่าจะจริง?

 

“อย-อย่าไป ฮึก.. นายท่าน” มาเอดะน้ำตาไหลพรากก่อนจะคว้ามือปัดป่ายไปทั่ว ร้อนถึงข้าที่นั่งเฝ้าอยู่จำต้องเข้าไปเขย่าตัวเพื่อปลุกคนเมาให้ตื่น

 

“มาเอดะ มาเอดะ ตื่นได้แล้ว” ข้าพูดแล้วจับร่างนั้นลุกนั่นก่อนจะออกแรงเขย่าเบาๆให้เขาตื่น

 

“ท่าน..เฮชิคิริ..?” มาเอดะที่สะลึมสะลืออยู่พูดชื่อเขาก่อนจะส่งยิ้มหวานแบบแปลกๆมาแล้วหัวเราะแหะๆเสียงยานคาง “ท่านเฮชิคิริ ไม่ได้พบกันนานเดียวนะขอรับ ฮ่ะๆ”

 

คนเมาอารมณ์แปรปรวนจริงๆด้วย.. ข้าเพิ่งพบกับเจ้าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเองมิใช่หรือ!

 

“มาเอดะ เจ้าเมามากขนาดนี้เชียวหรือ” ข้าพูดพลางมองคนที่ข้าจับเขย่าอยู่ “ข้าว่าเจ้าควรไปอาบน้ำให้สร่างเสียก่อน”

 

“ม่ายย ข้าไม่ได้เมานะขอรับท่านเฮชิคิริ” มาเอดะว่าพลางยิ้มแปลกๆแอย่างที่ไม่ใช่นิสัยเจ้าตัวก่อนที่หัวจะล้มแปะลงกับแผงอกของข้าพอดิบพอดี “ งืม.. อากาศคืนนี้ร้อนเสียจริงนะขอรับ”

 

ข้าไม่ได้พูดอะไรหากแต่จับมีดตัวน้อยลอกคราบแล้วจับหนีบเข้ากับสะเอวแล้วนำตัวไปโยนลงบ่อน้ำพุร้อนกลางแจ้งที่ตอนนี้เงียบงันเพราะเป็นเวลาดึกสงัด คนที่เหลืออยู่ตอนนี้จึงมีแค่ข้ากับมาเอดะเท่านั้น

ตูม!

 

ข้าโยนเด็กนั่นลงไปโดยหวังว่าน้ำจะทำให้เขาสร่างขึ้นบ้าง หากแต่ร่างนั้นกลับนิ่งสนิทและตอนคว่ำหน้าเงียบในน้ำเสียแบบนั้น

ข้าที่เห็นไม่ดีจึงต้องรีบกระโจนตามลงไปเอาตัวมาเอดะขึ้น เพราะหากว่าทันโทเล่มโปรดของนายหญิงเป็นอะไรไปข้าก็คงมีแววแตกหักลอยมาแปะกลางหน้าผากเป็นแน่

 

“มาเอดะ เจ้าเป็นอะไรไหม”

แต่เขาก็ยังคงเงียบ แม้ว่าข้าจะลองเขย่ตัวหรือตบหน้าเบาๆมาเอดะก็ไม่ยอมขยับตัว

ข้าจึงตัดสินใจก้มตัวลงไปประกบปากกับปากเล็กๆนั่นเพื่อส่งอากาศไปให้ สักครู่มาเอดะก็สำลักน้ำออกมาและเงยหน้าขึ้นมาช้อนสายตามองข้าปริบๆ

 

แต่ดูเหมือนจะเผลอใจไปหน่อย.. เพราะแทนที่ข้าจะปล่อยมาเอดะ แต่ข้ากลับเผลอจูบมาเอดะต่ออย่างเนิ่นนาน

 

“อืม..” เด็กนั่นลืมตามองข้าข้างหนึ่งก่อนจะหลับตาพริ้มอีกครั้ง ยอมรับสัมผัสอย่างว่าง่าย

“ท่าน..เฮชิ..อืม..” เด็กนั่นพยายามจะเรียกข้า หากแต่ข้ายังคงกดจูบอย่างเนิบนาบที่ริมฝีปากเล็กนั่น ก่อนจะไล้ริมฝีปากลงไปคลอเคลียกับแผงอกขาวซึ่งไร้อาภรณ์ปกปิดไปตามอารมณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนั้น

 

“ท่านเฮชิคิริ..”

 

โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามเมื่อเสียงหวานนั้นเอ่ยเรียกนามของข้า แรงปรารถนานั้นเริ่มก่อตัวขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ

 

“หย-หยุดเถอะนะขอรับ” พูดแบบนี้ ข้าคิดว่าสติของมาเอดะคงกลับมาครบถ้วนสมบูรณ์เสียแล้ว

 

แต่เพราะแรงปรารถนาและรักที่ข้ามอบให้กับเด็กนั่นทำให้ข้าไม่สามารถหยุดการกระทำนั้นได้เลย..

 

“หยุดเถอะขอรับ ข้า..”

“อภัยให้ข้าด้วยมาเอดะ แต่ข้าหยุดมันไม่ได้แล้ว..”

 

แล้วบทเพลงรักที่ข้าเป็นคนบรรเลงก็ได้เริ่มท่วงทำนองแรกขึ้นที่บ่อน้ำพุร้อนนั่น

 

[Writer]

ร่างสูงจับตัวมาเอดะนั่งลงบนตักโดยหันหลังให้กับเขา ริมฝีปากได้รูปของเฮชิคิริพรมจูบไปทั่วแผ่นหลังและหน้าอกของมาเอดะ ส่วนมือก็ไล้ไปตามกายขาวพลางบีบเค้นส่วนนั้นให้มีดน้อยผ่อนคลายลง

 

“ท่านเฮชิ..คิริ..” ร่างกายของมาเอดะบิดเกร็งอย่างสะกดกลั้นแรงอารมณ์ มือบางจิกลงกับหน้าขาของเขาอย่างแรง ใบหน้าหวานแรงเรื่ออย่างเขินอายและไม่ประสีประสา

 

เฮชิคิริเอื้อมมือข้างหนึ่งโอบประครองกายน้อยเข้ามาไว้แนบอกก่อนจะกดจูบลงที่ใบหูแดงเรื่อและจับอีกคนหันหน้ากลับมาเพื่อมอบจุมพิตร้อนแรงให้ อุณหภูมิของบ่อน้ำพุร้อนสูงขึ้นเรื่อยๆยามที่กายเนื้อสัมผัสกัน ก่อนที่มาเอดะจะตัวสั่นด้วยความรู้สึกไม่คุ้นชิน

 

“ข้ารู้สึก.. อึก.. แปลกๆ ท่านเฮชิคิริ ได้โปรดหยุดเถอะครับ” ร่างน้อยสั่นเทิ้มอย่างน่าสงสารทำให้เฮชิคิริต้องหยุดมือไปสักพักแล้วจับตัวของเขาหันกลับมาโอบกอดแล้วลูบหัวเบาๆเพื่อปลอบประโลม

หากแต่ก็กลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่แข็งขืนขึ้นมาของมาเอดะ

 

“เจ้าเป็นขนาดนี้แล้ว ยังอยากให้ข้าหยุดอีกหรือมาเอดะ?” เฮชิคิริว่าพลางป้อนจูบให้กับร่างน้อยอีกครั้ง

 

มาเอดะก้มหน้าสีตำลึงสุกของตนลงช้าๆ ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างอับอายส่วนใบหน้าก็มีน้ำตาคลอนิดๆ

ซึ่งนั่นทำให้เฮชิคิริเริ่มสับสนว่าควรจะใจอ่อนหรือลุยต่อ(?)ดี

 

“มาเอดะ?”

“...”

“กลัวข้าหรือ?”

“เปล่าขอรับ..” เด็กน้อยส่ายหน้า

“งั้นรักหรือเปล่า?..”

“..?”

“ตอบมาสิมาเอดะ” เฮชิคิริว่าพลางก้มหน้าลงไปจูบปากน้อยที่เริ่มบวมเจ่ออีกครั้ง จมูกโด่งคลอเคลียที่แก้มทำให้มาเอดะรู้สึกเขินอายขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะยอมพยักหน้ารับช้าๆ

 

เฮชิคิริเผยยิ้มก่อนจะตอบรับ “ใจเราตรงกันมิใช่หรือ?”

“...”

“เพราะเช่นนั้นไม่มีอะไรต้องกลัว เชื่อใจข้าก็พอ มาเอดะ” เฮชิคิริว่าพลางป้อนจูบอีกครั้งก่อนจะเริ่มสานต่อจากสิ่งที่ทำค้างคาไว้เมื่อสักครู่ นิ้วยาวไล้ตามช่องทางคับแคบไปเรื่อยๆก่อนจะสอดมันเข้าไปในช่องทางนั้นและขยับเข้าออกเบาๆเพื่อเบิกทางให้สิ่งแปลกปลอมมากกว่านั้นได้เข้าไป “ไหวไหม มาเอดะ..”

 

มีดน้อยได้แต่พยักใบหน้าแดงๆนั่นรับ

 

เฮชิคิริจับมาเอดะแยกขาออกก่อนจะจัดท่าให้เด็กมีดนั่นคร่อมส่วนนั้นของตัวเองไว้แล้วสอดใส่เข้าไปช้าๆจนมิด

 

“ไปพร้อมกันนะ มาเอดะ”

“ข..ขอรับ..”

จากนั้นเขาก็เริ่มขยับเป็นจังหวะช้าๆให้เด็กน้อยคุ้นชินและเพิ่มจังหวะขึ้นเรื่อยๆตามแรงอารมณ์

ภายในบ่อน้ำพุร้อนนั้นมีแต่เสียงร้องของมาเอดะและเสียงกายเนื้อกระทบกันเป็นเวลายาวนานจนกระทั่งเมื่อถึงเวลาปลดปล่อยจึงได้เงียบเสียงลงไป

 

“เก่งมากที่อดทนได้ขนาดนี้.. มาเอดะที่รักของข้า..” เฮชิคิริว่าพลางกดจูบลงที่กระหม่อมบางของอีกฝ่ายที่สลบไปแล้วก่อนจะช้อนตัวของมาเอดะขึ้นและพากลับฟูก

ก่อนที่ทั้งคู่จะนอนหลับไปทั้งสภาพที่เปลือยเปล่านั่น..

 

[END writer side]

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เช้า

ข้ายังสะลึมสะลืออยู่ ส่วนมือก็ยังคงคว้าร่างน้อยนั้นเข้ามากอดนอนอย่างรักใคร่

 

ถ้าไม่ติดว่าสหายคนแมนของนายหญิงเขาเปิดประตูพรวดเข้ามาเพื่อจะมาขอยืมตัวข้าไปฝึกดาบอ่ะนะ..

 

“ฮาเซเบะคุงงง ไปซ้อมดาบกัน----- เฮ้ย! พวกเจ้าทำอะไรกั๊นนนนนนนนนนนนน”

 

เสียงของนางดังมาก ดังโคตรๆจนข้าต้องกระโจนไปปิดปากนาง

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกก ไอ้โรคจิตตต! ไอ้เสื้อผ้าสิโว้ยใส่เสื้อผ้า!!” นางว่าแล้วถีบส่งข้ากลับเข้าไปในผ้าห่มก่อนจะตั้งสติแล้วพูดกับข้าเพียงว่า “โอเค ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้า แต่ข้าจะไม่บอกใครในบ้านโทชิโร่กับเคียวโกะด้วย แต่เจ้าก็ควรสารภาพเอง โอเค๊? ข้าไปล่ะ อยู่นานๆตาจะเป็นกุ้งยิงเอา”

 

แล้วนางก็เดินจากไป..

 

แต่เพราะเสียงอันดังโครตๆของนางนั่นล่ะจึงทำให้นายหญิงที่อยู่ในสภาพไม่เรียบร้อยดี ( แค่ไม่ได้สวมฮู้ด และหรือจัดแต่งทรงผมเท่านั่นเอง…) เปิดประตูเข้ามา

 

“เกิดอะไรขึ้นค่ะ!!......”

ข้ามองนายหญิงที่กำลังอ้าปากค้างเสียจนข้ากลัวว่าแมลงจะเข้าปาก หากแต่สุดท้ายนายหญิงหุบปากลง ก่อนที่นายหญิงจะปรายตามองเด็กน้อยคนโปรดของนางสลับกับข้า  เสียจนข้าต้องนั่งคุกเข่าสำนึกผิดในชุดยูกาตะที่ข้ารีบใส่ตอนได้ยินเสียงฝีเท้า

“……………..”

ข้ามองใบหน้าของนายหญิงก่อนไล่ระดับสายตาไปจ้องดวงตาสีเขียวมรกตสวยคู่นั่น…ดวงตาซึ่งสะท้อนภาพความในใจ

 

ข้าลอบกลืนน้ำลายก่อนเอ่ยตอบอย่างจริงจังพร้อมมองดวงตาของผู้เป็นนาย

“ข้าจะรับผิดชอบเองขอรับ เป็นเพราะข้าเองขอรับนายท่าน เป็นเพราะ ข้า ‘รัก’ มาเอดะ โทชิโร่ หากมีความผิดใดๆ ข้าจะขอรับไว้เองขอรับ  ขออภัยที่มิอาจรักษาคำสั่งที่ต้องดูแลมาเอดะด้วยขอรับ ”

“เฮ้อ…เราก็ลุ้นๆอยู่ตั้งนานนะคะ ว่าเมื่อไรเด็กน้อยของเราจักมีความสุขเสียที อืม  ตอนแรกเราก็แค่อยากให้ทั้งสองคนลองๆ พูดกันก่อน แต่ในเมื่อถึงขั้นนี้แล้วก็ช่วยไม่ได้นะคะ   เอาเป็นเราขออวยพรให้ทั้งสองคนมีความสุขนะคะ   งั้นเดียวเราจะไปยกอาหารเช้ากับยาแล้วก็น้ำมาให้นะคะ ระหว่างนั้นจัดการตัวเองให้เสร็จนะคะ คิก “

กล่าวจบนายหญิงก็เดินสะบัดเส้นผมยาวสลวยของตนเดินออกไปพร้อมเสียงหัวเราะแผ่วเบา  

 

  ข้าลอบถอนหายใจทันทีที่ไม่เห็นแผ่นหลังบางของผู้เป็นนาย ก่อนลุกขึ้นจัดการเปลี่ยนชุดของตนให้เรียบร้อยประจวบกับเสียงประตูที่ถูกเปิดออกพอดิบพอดีราวกับรู้ของนายหญิงและสหายของนายหญิง

“ ดูเหมือนจะเรียบร้อยแล้วนะคะ นี่ข้าวต้มสำหรับมาเอดะค่ะ แล้วก็อาหารเช้าแบบเบาๆสำหรับฮาเซเบะซังค่ะ มียาอยู่ด้วยบอกให้มาเอดะทานด้วยนะคะ  “


“ส่วนข้าเอาน้ำมาให้ ปล่อยให้ นางเอามาคนเดียวข้าล่ะกังวลว่านางจะสะดุดขาตัวเองล้มอีก  “


“ยูเมะจังอย่ากล่าวอะไรเช่นนั่นสิค่ะ  แล้วก็นี่ค่ะ ฮาเซเบะซังรบกวนจัดการป้อนข้าวป้อนยามาเอดะให้เรียบร้อยด้วยนะคะ เราไป ขัดห้องอื่น ดูห้องอื่นๆก่อนนะคะ อืม แต่ว่าอีกไม่นานก็ให้เตรียมตัวรับผลกรรมนะคะ  “

 

ข้ารับถาดอาหารและถังน้ำมาเงียบๆ ก่อนมองนายหญิงและสหายของท่านพากันเดินหัวเราะออกไป  

 

กลับหันไปมองเด็กน้อยก็พบกับภาพที่มาเอดะกำลังใช้สองมือน้อยๆขยี้ตา อ้าปากหาวอย่างน่าเอ็นดู  เห็นดั่งนั่นข้าจึงยิ้มออกมาก่อนถือถาดอาหารไปวางข้างฟูกนอน ลูบผมนิ่มของเด็กน้อยเบาๆ

“อ่ะ อรุณสวัสดิ์ครับ ท่านเฮชิคิริ นายท่านเอาอาหารเช้ามาแล้วหรือครับ? “

“อรุณสวัสดิ์ มาเอดะ เจ้านั่งเฉยๆนั่นล่ะข้าจะป้อนเจ้าเอง ตามคำสั่งนายท่าน”

 

พอข้ากล่าวแบบนั้นพร้อมแย่งช้อนขึ้นตักข้าวต้มมาเป่าก่อนจ่อปากมาเอดะ เจ้าตัวก็อ้าปากทานอย่างว่าง่ายเช่นเดิม นาทีนี้ข้าก็อยากเอาเปรียบเด็กอยู่หรอก หากไม่ติดว่าข้าเป็นกังวลในเรื่องที่จะมีใครผ่านมาที่ห้องหรือไม่ล่ะนะ


หลังจากข้าป้อนอาหารให้มาเอดะเรียบร้อยแล้ว ข้าจึงนั่งทานอาหารในส่วนของตนในช่วงที่เด็กน้อยทำหน้าตาลังเลไม่อยากดื่มยาสมุนไพรที่นายท่านเป็นคนชงใส่ถ้วยไว้ให้ ข้ามองใบหน้าลังเลของเด็กน้อยแล้วจึงเอื้อมมือไปลูบผมเชิงปลอบก่อนมองมาเอดะที่ยอมพยักหน้าดื่มยานั้นเข้าไป 

“เก่งมาก ต่อไป เช็ดตัวสินะ…”

ข้าไม่พูดอะไรมา ไม่รอคำค้านของเด็กน้อยในปกครอง จัดการยกแขนขามาเอดะขึ้นเช็ดตัว ขณะที่เช็ดก็ลอบสังเกตผิวขาวเนียนนั้นด้วยเป็นการเก็บรายละเอียด ซึ่งแน่นอนว่า…ตอนเห็นเรียวขาขาวนั้นข้าพยักหน้าพอใจแต่พอเห็น แผ่นอกขาวเนียนของเด็กน้อย หรือแม้แต่ลำคอแล้ว ข้ารู้สึกยินดีที่ชุดลำลองประจำบ้านโทชิโร่ที่มาเอดะใส่เป็นเสื้อแขนยาว!

 

ข้ารีบทำลายหลักฐาน(?) ด้วยการรีบใส่กางเกงลำลองและเสื้อตัวบนให้เด็กน้อยพลันหูข้าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุย

 

“ คนทั่วเรือนจะได้มีข่าวลือแปลกๆน่ะสิ…อ่า ถึงสักที มาเอดะ เจ้าตื่นรึยั…….”

….วินาทีนี้ข้าเฮชิคิริ ฮาเซเบะได้บรรลุสัจธรรมที่นายหญิงมักกล่าวว่า  “ แกะ หาย “ ลางแววแตกหักแปะเต็มหน้าผาก

“อะ เอ่อ  ท่านพี่ยะเก็น อรุณสวัสดิ์ครับ! “

เป็นมาเอดะที่เมินเฉยสภาพที่อึดอัดเอ่ยทักผู้เป็นพี่ชายด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา จนข้าได้สติกลับมาพร้อมกับที่ยะเก็น มีดสหายได้ทันตั้งตัวพอดิบพอดี

 

“ ฮาเซเบะนี่เจ้า!!! “

 

ข้าเตรียมชักดาบหากเกิดการปะทะ หากไม่เพราะเด็กน้อยใกล้ตัวขยับตัวหยุหยิกสวมเสื้อให้ลงตัวและส่งเสียงออกมาล่ะนะ

 

“ อ๊ะ  ท่านพี่ยะเก็น ใจเย็นก่อนครับ อ๊ะ  วะ หวา “

 

ข้าล้มเลิกความตั้งใจที่จะชักดาบแต่เปลี่ยนเป็นหันกลับไปคว้าเอวมาเอดะมานั่งที่ตักก่อนเจ้าตัวจะล้มหน้าฟาดพื้น โอเค…กำไรข้าอีกแล้ว ข้าโอบกระชับตัวมาเอดะไว้อย่างหวงแหน ท่ามกลางสายตาไม่น่าเชื่อของโซวสะ และสายตากินเลือดกินเนื้อจากยะเก็น

 

“ อ้าว นี่ยังไม่เสร็จกันอีกเหรอคะ? “

 

หากก่อนที่จะเกิดเรื่องขึ้นอีก นายหญิงที่บัดนี้แต่งตัวเรียบร้อย สวมฮู้ดสีขาวสะอาดเข้ามายืนเอียงคอน้อยๆใส่พวกข้า

“ นายท่าน ดูสิ่งที่ฮาเซเบะทำกับมาเอดะสิขอรับ! “

 

เมื่อเห็นผู้เป็นนายยะเก็นได้ทีจึงฟ้องพร้อมหันมีดชี้หน้าข้าจนข้าแอบคิ้วกระตุก พร้อมปล่อยมือที่โอบตัวมาเอดะออกอย่างรู้ดีว่าเด็กน้อยคงอยากวิ่งเข้าไปหานายหญิง

“ เราเห็น เราทราบก่อนแล้วน่ะค่ะ อืม ก่อนไปพบยะเก็นจังกับท่านแม่โซวสะน่ะค่ะ  จะว่าไปนะคะ  ไหนๆก็รู้กันแล้ว ทั้งสี่คนก็รักกันดีๆนะคะ เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนี่ค่ะ คิก เราไปก่อนนะคะ มีนัดกับสหาย จะกลับมาตอนเย็นนะคะ  “

สิ้นคำพูดของผู้เป็นนาย ข้าเข้าโหมดติดสตั้นและไม่ทันเอ่ยปากหยุดเด็กน้อยมาเอดะ เจ้าตัวก็พุ่งเข้าใส่โซวสะพร้อมเอามีดจ่อคอด้วยสายตากินเลือดกิน

เมื่อยะเก็นหันกลับมาอีกครั้งเจ้าตัวแสดงสีหน้าเหวอก่อนเอ่ยปากถามคนเป็นน้องอย่างสงสัย


“มาเอดะ…เจ้ากำลังทำอะไรอยู่หรือ…”

“ คำพูดของนายท่านทำให้ มาเอดะรู้น่ะสิว่าเจ้ากับโซวสะไปถึงขั้นไหนแล้ว…”

ข้าตอบคำถามของยะเก็นแทนเด็กน้อยพลางลุกขึ้นไปรวบมือรวบตัวมาเอดะกลับมานั่งบนตัก เพียงเพราะกลัวเด็กน้อยจะล้มจนบาดเจ็บ

“ว่าง่ายๆ…ก็คงหวงมีดน้อยเหมือนที่ มีดน้อยหวงมาเอดะนั่นล่ะ “

 โซวสะยิ้มเจื่อนมองใบหน้างอนตุ่มป่องของมาเอดะของข้าอย่างขบขันก่อนที่เจ้าตัวจะคว้าตัวยะเก็นมาสวมกอดแสดงความเป็นเจ้าของ

“….”
“….”

สองพี่น้องบ้านโทชิโร่ส่งสายตาให้กันขณะอยู่ในอ้อมแขนของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของตนก่อนพยักหน้าให้กัน

“ผมยอมรับก็ได้…แต่ท่านโซวสะจะต้องไปแจ้งพวกท่านพี่คนอื่นๆ จนกว่าท่านพี่ทุกคนจะทราบ…ผมจะพาท่านพี่ยะเก็นมาอยู่ด้วยครับ”

“กรณีข้าก็ด้วย ข้าจะยอมรับก็ได้หากเจ้าแจ้งพี่น้องของข้าจนหมดแล้ว…ช่วงนี้ข้าจะอยู่กับมาเอดะเอง “

“ ข้าจะแจ้งทุกคนเอง และเจ้าดูแลมาเอดะของข้าไม่ได้หรอกยะเก็น ข้าจะรีบแจ้งบ้านโทชิโร่…แต่หลังจากที่นายท่านกลับมาแล้ว ”

“เช่นนั่นข้าเองก็จะแจ้งหลังจากที่นายท่านกลับมาด้วยเช่นกัน…มีดน้อยเจ้าควรไปพัก ไปๆ “

ข้ากับโซวสะกล่าวพร้อมกัน ก่อนที่โซวสะจะอมยิ้มกับตนเอง ช้อนตัวยะเก็นซึ่งในอ้อมแขนขึ้นอุ้มท่าเจ้าหญิงและเดินออกจากห้องพัก   สิ้นคนสองคนที่ออกไปแล้วข้าก้มมองใบหน้าของมาเอดะที่กำลังมุ่ยหน้าเบ้ปากพลางงึมงำราวกับอารมณ์เสียใครมาเสียอย่างนั้น เห็นแบบนั้นข้าจึงยิ้มกริ่ม ก้มลงไปหอมแก้มนุ่มนั่นเรียกสติ

“ อะ เอ่อ อะไรเหรอครับ? “

มีดตัวน้อยเงยหน้าแดงๆขึ้นมองข้าอย่างน่าเอ็น ดู อืม…ท่านอิชิกิมารุข้าขอถอนคำพูดที่เคยกล่าวว่าท่าน ตอนนี้ข้าเริ่มเข้าใจท่านแล้ว…

“ เปล่าข้าเพียงแต่เห็นเจ้าเหม่อเท่านั้น “

“ ขออภัยด้วยครับที่เหม่อ เอ่อ ท่านเฮชิคิริครับ…สัญญาอะไรสักอย่างกับผมได้ไหมครับ?  “

“อะไรหรือ? “

ข้าก้มมองใบหน้าของมาเอดะที่กำลังแสดงสีหน้าลำบากใจ ก่อนเจ้าตัวจะกัดฟันกล่าวออกมาด้วยใบหน้าอันแดงระเรือ

 

“สัญญาว่า หากยามเมื่อมีคำสั่ง ต้องออกรบ คำสั่งของนายท่านจะถือเป็นที่สุด จะไม่คอยห่วงผมให้เสียกระบวนการ แต่หากยามที่มิมีคำสั่ง อะ เอ่อ…ช่วยอยู่กับผมได้ไหมครับ “

 

อ่า…ช่างน่ารักเสียเหลือเกิน  ข้ายิ้มจางพร้อมใช้นิ้วก้อยเกี่ยวนิ้วก้อยน้อยของมาเอดะ เป็นการสัญญาพร้อมจุมพิตหน้าผากน้อยอย่างรักใคร่

 

“ ข้าสัญญา “

--------------------

โปรดจบเถิด ด้วยความหวังดีจากซานิวะ
ในตอนนี้นั่นไม่ได้แต่งเองทั้งหมดค่ะ คนแต่งมีสองคน ในส่วนนี้ต้องขอบคุณสหายยูเมะจริงๆ…HP หมดถังทั้งคู่ค่ะ เราจะรอสหายยูเมะสร้างสรรค์ สานต่อความ…ของเรา แต่ตอนนี้ขอเราไปขมาบ้านโทชิโร่ก่อนเถิด เด็กๆบ้านโทชิโร่หนีเราไปหมด

P.s หลังจากนี้ซานิวะจะโดนพี่อิจิตามฆ่าไหมคะ ?

P.s สอง น้ำตาลเต็มบ้านเต็มเรือนค่ะ มดขึ้นค่ะ
P.s สามชื่อเรื่องสิ้นคิด…




 

Comment

Comment:

Tweet