[Touken Ranbu] 愛 [[Souza x Yagen]]

posted on 05 Jul 2015 18:30 by por-porju
 
อนึ่ง.. แต่งร่วมกันกับเพื่อนค่ะอันนี้ เนื้อหาติดเรทที่ไม่เหมาะสมกับเยาวชนคือเราแต่งเอง ยังก็ก็คลุมดำด้วยนะคะ U///U เป็นอะไรที่ดูด hp มาก แฮ่ นานๆทีล่ะเนอะ ยังก็ก็ฝากด้วยเน้

--------------------------------
 

 

“ในที่สุดเราก็สามารถเดินทางไปที่เกียวโตได้แล้ว   ขอบคุณสำหรับความเหนื่อยยากของทุกท่านนะคะ! “

เด็กสาวซานิวะยิ้มแย้มอยู่กลางสวนสวยที่ดอกซากุระกำลังเบ่งบาน ในยามค่ำคืน พร้อมกอดขวดแก้วที่บรรจุน้ำสีสวย

ชวนให้ดาบบ้างเล่มจ้องตาเป็นมัน  ซานิวะสาวกรีดรอยยิ้มสดใสพร้อมชูขวดในมือขึ้นเขย่า

“ วันนี้เราอนุญาตให้ฉลอง ดื่มกันให้เต็มที่นะคะ อ๊ะ แต่ว่าหลังจากดื่มเหล้าซากุระนะคะ เราอยากให้ทุกคนได้ดื่ม ”

“นายหญิง…พวกเด็กๆ…”

“ท่านแม่โคสึ ไม่เป็นไรหรอกคะ สักจอกสองจอกเองค่ะ แล้วก็ หน้าเด็กแต่อายุไม่ให้ เราก็ไม่ถือว่าเด็กนะคะ โธ่ แถมเด็กบางคนยังอายุเยอะกว่าท่านแม่โคสึอีกนะคะ… แต่ถ้ายังขัดเราอยู่ไปเปิดโลกใหม่ที่เกียวโตคนเดียวไหมคะ ? ”

“…..”

“การเงียบเป็นคำตอบ ว่าได้นะคะ ถ้างั้น เราจะจัดแบ่งที่นั่งใหม่นะคะ มาเอดะ ลุกไปนั่งข้างๆฮาเซเบะซังนะคะ  ยะเก็นจังไปนั่งข้างท่านแม่โซวสะ โกโคไทจังหนีเจ๊จิโร่ไปนั่งข้างชี่จังนะคะ  ซาโยะจังหนีพวกท่านพี่ไปนั่งข้างๆคะเซ็นซังได้เลยค่ะ

นามะจังกับโฮเนะจังไปนั่งด้วยกันนะคะ มิดาเระจังกับอาคิตะจังก็ไปนั่งข้างๆ นามะจังกับโฮเนะจังนะคะ  ดูแลกันดีๆนะคะ

ฮิราโนะจังกับอัตคุง ไปนั่งกับอุกุยซัง และ ท่านแม่โคสึนะคะ นู่นไปนู่นเลยค่ะ  อิมะจัง  ไอเซ็นจัง  ไปนั่งกับพวกพี่สาวฮาจินะคะ มุมตรงนั้นคือกลุ่มคออ่อน “ เด็กสาวกล่าวพลางหัวเราะ ก่อนกวาดสายตามองภาพเด็กๆขยับขยายพื้นที่นั่งกันไป



“พวกเด็กๆครบแล้ว ที่นี้ก็….โคกี้พานาคิจังไปนั่งด้วยกันนะคะ ท่านหมอแยกไปนั่งกับอาโอะซังนะคะ  ท่านแม่สึรุมานั่งกับเราค่ะ ปล่อยพี่ตั…ปล่อยมิทสึซังนั่งกับคุริจังนะคะ ยามัมจังแยกไปนั่งกับยามาบุชิซังนะคะ  กลุ่มชินเซ็นไปนั่งด้วยกันนะคะ
ต่อไป…พี่ท่าโร่ เจ๊จิโร่นั่งด้วยกันนะคะ โอเคค่ะ ที่เหลือจะนั่งตรงไหนก็ได้ค่ะ ตามสบายเลยค่ะ! “

สิ้นเสียงใสของเด็กสาว เจ้าของชื่อทั้งหลายจึงขยับตัวย้ายที่นั่งไปพร้อมกับคนอื่นๆ จนเมื่อได้ที่นั่งจนพอใจแล้วเด็กสาวจึงยิ้มแป้นไล่เดินรินเหล้าในขวดให้ทุกชีวิตในฮงมารุของตน  โดยมีเสียงของพวกเด็กๆทันโทเปรียบเทียบขนาดดอกซากุระดังไล่หลัง จนเมื่อซานิวะสาวกลับมานั่งรินชาซากุระให้ตนเองเสร็จเรียบร้อย สรรพสิ่งต่างๆจึงพากันเงียบลง

“เงียบกันทำไมกันคะ…แต่ว่า เอ้า ดื่มค่ะ! “

.

.

.

 

~ราว 2ชั่วโมงผ่านไป~

 

“อ่า น่าหงุดหงิด เสียจริง”

ยะเก็น โทชิโร่กำลังหงุดหงิด เด็กหนุ่มเรือนผมสีอีกายกจอกสุราขึ้นดื่มพร้อมจ้องมองฝั่งตรงข้ามที่นั่งของตนอย่างกินเลือดกินเนื้อ  ชนิดที่ว่าหากชักอาวุธขึ้นมากลางวงได้คงทำไปแล้ว

 

“เป็นอะไรไปหืม? ยะเก็น”  โซวสะ ก้มมองเด็กหนุ่มข้างตัวก่อนเงยหน้ามองฝั่งตรงข้ามที่ซึ่งทำให้ยะเก็นอารมณ์เสีย

“อ้อ…”  เมื่อเห็นภาพตรงหน้าโซวสะหลุดปากออกมาเพียงคำเดียวแต่เส้นเลือดปูดตามเด็กหนุ่มเสียอย่างนั่น

 

สาเหตุที่ทั้งสองหงุดหงิดอารมณ์เสียนั่นเป็นเพราะ…น้องชายของพวกเขากำลัง ‘ เมาหลับ‘ 

 

ในสายตายะเก็นนั่นหงุดหงิดสหายร่วมนายในอดีตที่ไม่ยอมพามาเอดะที่กำลังนอนซบตักไปนอนในห้องให้เรียบร้อยเสียที สลับกับหงุดหงิดมิดาเระที่ยังไม่ยอมหยุดดื่มสาเก และ เมื่อยะเก็นกวาดสายตาไปทั่วอีกครั้ง  ก็พบว่าพี่น้องของตนนั่นถูกพาไปนอนกันเกือบหมดแล้วยกเว้นเพียงมาเอดะ และมิดาเระที่ยังดื่มอยู่  จึงเป็นสาเหตุให้ยะเก็นหงุดหงิดมากถึงขั้นยกสาเกในมือที่นายท่านรินให้ขึ้นดื่มอย่างเผลอตัว

 

ขณะที่โซวสะนั่นหงุดหงิดอารมณ์เสียงเพียงเพราะน้องชายของตนนั้นละเมอกอดคะเซ็นไม่ปล่อยจนเจ้าตัวจะลุกพาไปนอนก็มิได้เสียที  เปล่า เขาไม่ได้หงุดหงิดที่น้องชายเขาไม่ได้นอน โซวสะแค่อิจฉาที่น้องชายกอดคะเซ็นไม่ปล่อยต่างหากพอเป็นเช่นนั่นแล้วเขาจึงยกจอกสาเกในมือขึ้นดื่มอีกครั้งและอีกครั้ง…
.

.

.

 

 “อืม เหมือนเขาเมากันแล้วสิ…จิโร่ซัง ทาโร่ซัง เรารบกวนพายะเก็นจังกับโซวสะซังไปส่งที่ห้องสักหน่อยนะคะ “

“ ได้จ๊า~ ”

“...”
“ว่าแต่? ใครเห็นไวน์แดงของเราบ้างคะ? “
“แม่หนูเคียวโกะ  รินให้โซวสะกับฮาเซเบะจนหมดไปแล้วไง…”


.

.

.

ยะเก็นตื่นขึ้นกลางดึกเพราะสัมผัสเบาบางที่ลูบไล้ไปตามเรือนร่าง ทั้งชวนให้จั๊กจี้และวูบวาบ เมื่อเขาลืมตาขึ้นก็พบกับ…ดวงตาสองสีที่กำลังวาวโรจน์อยู่ท่ามกลางความมืด และก่อนจะเอื้อนเอ่ยสิ่งใดริมฝีปากร้อนจากคนด้านบนก็ทาบลงแนบชิดจนทำได้เพียงครางออกมาเสียงเบา 

 

“ทำอะไรของเจ้ากัน โซวสะ…” 

ยะเก็นหอบหายใจเล็กน้อย หลังริมฝีปากร้อนถูกถอนออก

 

 โซวสะไม่ยอมตอบคำถามหากแต่เลื่อนมือไปสัมผัสใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา พร้อมส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ไม่คุ้นชิน  และเป็นอีกครั้งที่ริมฝีปากร้อนถูกทาบทับลงมาอย่างอ่อนโยนก่อนจะเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ปากที่กำลังอ้าเพื่อต่อว่ากลับกลายเป็นการเปิดทางให้เรียวลิ้นร้อนซึ่งคลุ้งไปด้วยกลิ่นสุราแทรกเข้ามาในโพรงปาก 

 

แม้จะตกใจทว่าก็มิได้ต่อต้านสัมผัสจากคนด้านบน สองมือเอื้อมขึ้นกอดโซวสะก่อนใช้แรงทั้งหมดพลิกตัวขึ้นไปอยู่ด้านบน ผละริมฝีปากออกพร้อมมอบส่งรอยยิ้มสะใจให้เจ้าเรือนผมสีซากุระสวยที่อยู่ใต้ร่าง

 

“ตกลงเจ้าคิดจะทำอะไรกัน หืม ? “

 

“อ่า นั่นสินะ? ข้ากำลังคิดจะทำอะไรกันนะ”

 

โซวสะยิ้มมุมปากเอื้อมมือทั้งสองจัดการถอดเสื้อผ้าของคนด้านบน ใบหน้าของเขาแดงระเรือราวกับคนเมา  ใช่ว่าการกระทำเช่นนี้จะมิทำให้ยะเก็นไม่รู้สึกอะไร  กลับกันมันยิ่งทวีคูณอารมณ์ที่ไม่คุ้นชินให้มากขึ้นและมากขึ้นเรื่อยๆ

 

เพราะแบบนั้นจึงไม่ขัดขืน แท้จริงแล้วไม่มีเหตุผลที่ต้องขัดขืนเสียมากกว่า ตัวเขาและโซวสะนั่น ‘คบ ‘กันมาได้สักพักโดยมิล่วงมีใครรู้  ในระหว่างที่ยะเก็นกำลังเหม่อลอยและมึนเมาไม่หาย  โซวสะก็จัดการลอกคราบมีดน้อยของตนจนหมดสิ้น 

 

ยะเก็นมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่คนด้านล่างสัมผัสผิวกายขาวซีดนั้นอย่างแผ่วเบาด้วยริมฝีปากร้อน ยังมิทันจะได้ต่อว่าก็ถูกร่างโปร่งป้อนจูบเข้าอีกรอบอ่อนหวาน นุ่มนวล

 

“อืม..” ยะเก็นครางเมื่อริมฝีปากถูกถอนออกไปพรมจูบตามร่างกายอีกครั้ง เขาปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดีแค่ไหนยามที่ริมฝีปากอุ่นกดจูบลงมา

 

“น่ารักจริงๆ มีดน้อยของข้า” โซวสะว่าพลางยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะจูบซอกคอขาวนั่นและดูดเม้มเบาๆเพื่อประทับตราความเป็นเจ้าของ

 

“โซวสะ จะทำอะไร..” ยะเก็นเอ่ยปากต่อว่าด้วยสติอันเหลือน้อยนิด มือเล็กออกแรงผลักไหล่อีกคนออกนิดๆแต่กลับกลายเป็นว่ามือเรียวยาวกลับคว้ามือของเขาไว้แล้วเป็นฝ่ายผลักเขาลงไปใต้ร่างอีกครั้ง

 

โซวสะยิ้มกริ่ม นัยน์ตาสองสีวาววับขณะที่จ้องร่างเปลือยเปล่าของคนตรงหน้า

นั่นทำให้ยะเก็นรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิร่างกายได้ร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้านวลขึ้นสีแดงจัดดูน่ารักขณะที่มือเล็กพยายามคว้าหาผ้าห่มมาปกปิดส่วนอ่อนไหวของร่างกายไว้

 

โซวสะยิ้มอีกครั้งพลางก้มลงมาคร่อมร่างของเขาไว้ ปอยผมยาวตกลงมาคลอเคลียใบหน้าเขาทำให้รู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย ก่อนที่คนตัวสูงจะก้มลงมากระซิบเบาๆที่ข้างหู “ข้ารักเจ้านะ ยะเก็น”

 

“อะ..” เมื่อถูกบอกรักในสภาพแบบนี้ ยะเก็นก็รู้สึกอายไม่น้อยก่อนที่เจ้าตัวจะบอกรักตอบไป

 

แล้ว ริมฝีปากก็ทาบทับลงมาอีก จูบนั้นร้อนแรงกว่าเมื่อสักครู่มาก ทั้งยังคละเคล้าไปด้วยกลิ่นสุราที่ทำให้เขารู้สึกมึนงง  ลิ้นร้อนกวาดเข้ามาหยอกเย้ากับลิ้นของเขา เมื่อพยายามจะหนีก็กลับกลายเป็นว่าตอบรับเสียแอบนั้น

 

มือเย็นสอดเข้ามาทางด้านหลังทำให้เขาสะดุ้งวาบก่อนที่มืออีกข้างของคนเจ้าเล่ห์จะไล่ขึ้นมาวนเล่นที่ยอดถันสีสวยนั่น

ร่างน้อยกระตุกขึ้นด้วยความรู้สึกแปลกๆอย่างไม่ประสีประสา โซวสะยิ่งได้ใจก่อนที่จะก้มลงลงไปดูดเม้นยอดถันสีสวยเล่นอย่างหยอกเย้า

 

“อึก..” ยะเก็นยกแขนขึ้นปิดหน้าด้วยความอับอาย ใบหน้าขาวขึ้นสีแดงเรื่อ มือและเท้าจิกลงกับฟูกเพื่อสะกดกลั้นแรงอารมณ์ไม่ให้หลุดเสียงออกมา

 

“คิก..”

 

โซวสะหัวเราะขำเล็กน้อยโดยที่ยังไม่ละออกมาจากยอดถันสีสวย ปลายลิ้นร้อนลากไปทั่วสลับกับดูดเม้นจนเกิดรอยรักสีกุหลายเต็มยอกอกงาม มือหนานวดเฟ้นต้นขาเนียนไปเรื่อยจนถึงสะโพกนิ่ม

นิ้วเย็นๆไล้ลากไปตามส่วนของช่องทางอ่อนไหวก่อนจะสอดเข้าไปในช่องคับแคบนั่นทีละนิ้วและขยับวนเรื่อยๆ เพื่อย้ำจุดอารมณ์

 

“อ๊ะ..” เสียงครางหวานๆทำให้โซวสะหยุดมือไปชั่วคราวก่อนจะเงยหน้ามองใบหน้าของคนรัก

 

“หืม?”

 

“อึก.. โซวสะ..” ยะเก็นพูดออกมาเสียงแหบแห้งก่อนที่แขนเล็กจะโอบรอบคอเขาและดึงลงไปจูบก่อนจะผละออกด้วยใบหน้าแดงเรื่อ “อย่าจ้องข้าแบบนั้น.. ข้า..ไม่ไหว..”

 

“น่ารักจริงนะยะเก็น” โซวสะพูดแล้วยิ้ม นิ้วที่คาอยู่ในช่องทางนั้นเริ่มขยับทำงานอีกครั้ง “จะไม่ให้จ้องได้อย่างไร ก็ในเมื่อเจ้ายามนี้น่ารักเสียแบบนี้ ยะเก็นที่รัก”

 

เขาพูดแล้วจูบหน้าผากมนที่ตอนนี้เหงื่อเริ่มจะชุ่มออกมาอย่างรักใคร่ก่อนจะถอนนิ้วออกและจับสองขาของยะเก็นแยกออกจากกัน

เป็นของข้าคนเดียวนะ ยะเก็น..”

อืม..”

 

มือที่โอบรอบคอนั้นกอดแน่นขึ้นแทบจะทันทีกับที่แก่นกายของอีกฝ่ายถูกสอดแทรกเข้ามา

 

“อ๊ะ..”

 

“เจ็บหรือ..”

 

ยะเก็นส่ายหน้า

ส่วนโซวสะเมื่อได้รับคำตอบก็ไม่รอช้าที่จะเริ่มขยับต่อเป็นจังหวะที่เร็วและแรงขึ้นทีละนิดๆ ส่วนริมฝีปากก็บดเบียดกันเพื่อระงับเสียงแปลกๆมี่อาจดังไปถึงห้องอื่น

 

“อ๊า..”

 

ร่างน้อยกระตุกขึ้นอีกครั้งหลังจากของเหลวอุ่นจะถูกฉีดเข้าไปในตัว

มือน้อยเกลี่ยผมยาวปรกหน้าของคนรักออกด้วยใบหน้าแดงๆก่อนจะยืดตัวขึ้นไปจูบหน้าผากของเขาอีกครั้ง

 

“ข้าเองก็รักเจ้านะ..”

 

แล้วยะเก็นก็หันกลับไปคลุมโปงมิดโดยที่มีโซวสะนอนหัวเราะอยู่ข้างๆ

ก่อนที่เขาจะรู้สึกได้ว่ามือหนานั้นยังคงไล้วนอยู่รอบๆสะโพกก่อนที่เสียงทุ้มกลั้วเสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์หน่อยๆจะกระซิบที่ข้างหู

 

“ขออีกรอบนะ J”

 

แล้วหลังจากนั้นเสียงของมีดน้อยก็ดังระงมไปทั้งคืน...

 

.

.

.

 

เมื่อรุ่งเช้ามาถึงยะเก็นที่ตื่นก่อนโซวสะ เด็กหนุ่มเกิดอาการเป็นกังวลเสียจนร่ำไห้ออกมาอย่างเงียบเฉียบ…

“ไม่เป็นไร…ไม่เป็นไรหรอกมีดน้อย”

เสียงกระซิบข้างใบหูทำให้ยะเก็นหันกลับไปมอง ก่อนหรี่ตากระซิบกลับเสียงเบา

“เจ้าบอกข้าว่าไม่เป็นไร…ทั้งๆที่ตัวเจ้าก็ร้องหรือ…โซวสะ”

“…มันจะไม่เป็นไรมีดน้อยของข้า  นายท่านจักต้องเข้าใจ มันไม่ใช่เรื่องผิดพลาด หรือเป็นเพราะความเมาแต่อย่างใด ข้าเพียงแค่ต้องการเจ้า ต้องการยืนยันให้แน่ชัดว่าเจ้าเป็นของข้า เหนืออื่นใดคือ ข้ารักเจ้า…”

 

พอถูกกล่าวเช่นนั่นด้วยใบหน้าจริงจังยะเก็นจึงได้แต่หันใบหน้าหนีเพื่อไม่ให้เห็นใบหน้าอันแดงระเรือของตน

โซวสะซึ่งเห็นท่าทางแบบนั่นจึงได้แต่ยิ้มอย่างอ่อนโยนลูบผมนุ่มของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

*ครืน*

“อาเร๊ะ? ตื่นกันแล้วเหรอคะ?  เรานึกว่าจะตื่นกันบ่ายเสียอีก  แต่ตื่นก็ดีแล้วค่ะ  มีอะไรจะแก้ตัวหรืออธิบาย ก็พูดมาได้เลยค่ะ ให้เวลา 5 นาทีนะคะ  เราต้องไปขัดจังหวะคู่อื่นต่อ แค่ก  ห้องอื่นต่อ ”

เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงใสของซานิวะผู้สวมฮู้ดสีขาวสะอาดตา ในมือของเด็กสาวถือถาดอาหารอ่อนๆพร้อมยาแปลกตาที่ชวนให้คนเป็นมีดหมอเกิดอาการอึกอัก ใบหน้าขึ้นสีอีกครั้งเมื่อเห็น

“ไม่มีข้อแก้ตัวขอรับ นายหญิง ข้ากับยะเก็น…เรา สองคนคบกันขอรับ และเป็นข้าเองที่ทำรุ่มร่ามกับมีดน้อย ข้าขอรับผิดชอบเองขอรับ นายหญิง   รวมถึง…เรื่องทั้งหมดมิใช่ความผิดพลาดขอรับ ข้าทำด้วยตนเองขอรับ “

โซวสะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมมองใบหน้าของซานิวะสาวโดยไม่หลบสายตาที่ไม่ว่าเมื่อไรก็เป็นดั่งกระจกสะท้อนความในใจ  ดวงตาที่หากเป็นแต่ก่อนเขาคงเลือกที่จะหลบหลีกดวงตาคู่นั่น

 

“ เราทราบตั้งแต่แรกแล้วล่ะค่ะ  ว่าท่านแม่โซวสะกับยะเก็นจังคบกัน    เพราะงั้น เราไม่ถือโทษโกรธหรืออะไรหรอก  หากท่านคิดดีแล้ว หากท่านคิดจะรับผิดชอบ เราก็มิขัดพวกท่านหรอกค่ะ   แล้วก็ที่เรายอม เพราะเห็นแก่ความน่ารักของยะเก็นจังเมื่อคื…อะแฮ่ม เห็นแก่ความน่ารักของยะเก็นจังกับเรื่องที่ท่านแม่โซวสะยอมมองตาเราตอนตอบนี้ล่ะคะ 

 

เช่นนั้นแล้ว เราก็ขออวยพรให้พวกท่านมีความสุขนะคะ วันนี้พักผ่อนกันนะคะ ไม่มีใครลุกขึ้นหรอกคะวันนี้  แล้วก็น้า ยะเก็นจังถ้าไม่รีบลุกไปดูพวกน้องชายโดนเอาตัวออกจากบ้านโทชิโร่หมดไม่รู้ด้วยนะคะ คิก    “

กล่าวจบซานิวะสาวก็จัดแจงวางถาดอาหารเช้าของดาบทั้งสองก่อนรีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งความงุนงงไว้กับหนึ่งดาบหนึ่งมีด…

“ ข้าจะไปดูน้อง…”  เมื่อวิเคราะห์คำพูดของผู้เป็นนายได้แล้วยะเก็นจึงกล่าวขึ้นด้วยใบหน้าจริงจัง ก่อนจะถูกโซวสะตักข้าวต้มสีแดงขึ้นมาป้อน

“ทานก่อนเถิด มีดน้อยมิงั้นจะไม่มีแรงเอา “ โซวสะยิ้มเล็กน้อยก่อนจัดการป้อนข้าวต้มอุ่นๆให้คนรักของตนซึ่งยอมอ้าปากทานอย่างว่าง่าย  แน่นอนว่ารวมไปถึงการป้อนยา และแต่งตัวใหม่ด้วยเช่นกัน..


“เป็นเพราะเจ้า ข้าถึงปวดสะโพก ปวดหลังเช่นนี้…อ่า แต่ ให้ตายสิห้องพักของมาเอดะไกลขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน”

 

ยะเก็นเดินลูบสะโพกบ่นไปตลอดทางที่เข้ามองห้องของพี่น้องแต่ล่ะคน ซึ่งกำลังนอนพักผ่อนกันอย่างสบาย แม้จะไม่ใช่ในห้องรวมของบ้านโทชิโร่ก็ตาม…เหลือก็แต่น้องชายคนเล็กสุดที่ห้องพักอยู่ไกลที่สุด อีกทั้งยังเป็นห้องใกล้นายท่านที่สุด

 

“ให้ข้าอุ้มเดินไปเสียแต่แรกก็จบแล้วแท้ๆ มีดน้อย”  โซวสะกล่าวด้วยรอยยิ้มพลางส่ายหน้า แน่นอนว่าตัวเขาเองก็ไปสอดส่องห้องของพี่น้องของเขาเรียบร้อยแล้วเช่นกัน แต่พบเพียงแค่ซาโยะนอนกอดคะเซ็นชวนให้หงุดหงิดเล็กน้อยเพียงเท่านั้น มิได้พบท่านพี่ของตน หากแต่เขากลับคิดว่าตอนนี้ยังมิค่อยอยากพบผู้เป็นพี่เสียเท่าไร…หากนึกถึงเรื่องที่ตนเพิ่งกระทำไป

 

“คนทั่วเรือนจะได้มีข่าวลือแปลกๆน่ะสิ…อ่า ถึงสักที มาเอดะ เจ้าตื่นรึยั…….”

ยะเก็นเปิดประตูห้องของผู้เป็นน้องแล้วชะงักค้างเมื่อเห็นร่องรอยสีกุหลาบเต็มแผ่นอกเนียนของผู้เป็นน้องชายที่กำลังถูกสหายร่วมนายเก่าเปลี่ยนเสื้อให้

“…..” โซวสะมองสหายเก่าอย่างเงียบเชียบและแรงมาก…

 “……..” ฮาเซเบะกำลังอยู่ในสถานะติดสตั้น หลักฐานคามือ…มีแววแตกหักลอยมาแปะหน้าผาก

 “อะ เอ่อ  ท่านพี่ยะเก็น อรุณสวัสดิ์ครับ!”  เป็นมาเอดะที่เมินเฉยสภาพที่อึดอัดเอ่ยทักผู้เป็นพี่ชายด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา

 

“ ฮาเซเบะนี่เจ้า!!! “ เมื่อตั้งหลักได้ยะเก็นจึงชักมีดประจำกายขึ้นมากระโจนใส่ชายหนุ่มผมน้ำตาลอย่างลืมอาการปวดสะโพก ปวดเอวของตนโดยสิ้นเชิง

“ อ๊ะ  ท่านพี่ยะเก็น ใจเย็นก่อนครับ อ๊ะ  วะ หวา “ มาเอดะที่เห็นผู้เป็นพี่ชักมือขึ้นมาจึงส่งเสียงห้ามพร้อมทั้งตั้งใจจะลุกขึ้นไปกอดแขนยะเก็นหากแต่เพียงแค่ลุกขึ้น  ร่างเล็กก็เสียศูนย์จนล้มลม ส่งผลให้ฮาเซเบะรีบหันกลับไปคว้าเอวมาเอดะมานั่งตักก่อนเจ้าตัวจะล้มหน้าฟาดพื้น  ท่ามกลางสายตาไม่น่าเชื่อของโซวสะ และสายตาที่จะกินเลือดกินเนื้อจากยะเก็น


“ อ้าว นี่ยังไม่เสร็จกันอีกเหรอคะ? “

ก่อนที่เรื่องจะวุนวายไปมากว่าเดิมซานิวะสวมฮู้ดก็เดินเข้ามาเอียงคอส่งยิ้มน้อยๆให้ 

“ นายท่าน ดูสิ่งที่ฮาเซเบะทำกับมาเอดะสิขอรับ! “ เมื่อเห็นผู้เป็นนายยะเก็นได้ทีจึงฟ้องพร้อมหันมีดชี้หน้าสหายเก่า

“ เราเห็น เราทราบก่อนแล้วน่ะค่ะ อืม ก่อนไปพบยะเก็นจังกับท่านแม่โซวสะน่ะค่ะ  จะว่าไปนะคะ  ไหนๆก็รู้กันแล้ว ทั้งสี่คนก็รักกันดีๆนะคะ เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนี่ค่ะ คิก เราไปก่อนนะคะ มีนัดกับสหาย จะกลับมาตอนเย็นนะคะ  “

คำพูดของผู้เป็นนายไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นเลยสักนิด หลังจากไม่เห็นแผ่นหลังเล็กของผู้เป็นนายแล้วยะเก็นจึงหันกับไปส่งสายตากินเลือดกินเนื้อใส่ฮาเซเบะอีกครั้ง…หากไม่ติดที่มาเอดะยืนเอามีดจ่อคอโซวสะล่ะก็นะ…

“มาเอดะ…เจ้ากำลังทำอะไรอยู่หรือ…”

“ คำพูดของนายท่านทำให้ มาเอดะรู้น่ะสิว่าเจ้ากับโซวสะไปถึงขั้นไหนแล้ว…” ฮาเซเบะตอบคำถามพลางลุกขึ้นไปรวบมือรวบตัวมาเอดะกลับมานั่งบนตักอย่างไม่อยากให้เด็กน้อยของตนบาดเจ็บ

“ว่าง่ายๆ…ก็คงหวงมีดน้อยเหมือนที่ มีดน้อยหวงมาเอดะนั่นล่ะ “ โซวสะยิ้มเจื่อนมองใบหน้างอนตุ่มป่องของมาเอดะอย่างขบขันก่อนคว้าตัวยะเก็นมาสวมกอดแสดงความเป็นเจ้าของ

“….”
“….”

สองพี่น้องบ้านโทชิโร่ส่งสายตาให้กันขณะอยู่ในอ้อมแขนของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของตนก่อนพยักหน้าให้กัน

“ผมยอมรับก็ได้…แต่ท่านโซวสะจะต้องไปแจ้งพวกท่านพี่คนอื่นๆ จนกว่าท่านพี่ทุกคนจะทราบ…ผมจะพาท่านพี่ยะเก็นมาอยู่ด้วยครับ”

“กรณีข้าก็ด้วย ข้าจะยอมรับก็ได้หากเจ้าแจ้งพี่น้องของข้าจนหมดแล้ว…ช่วงนี้ข้าจะอยู่กับมาเอดะเอง “

“ ข้าจะแจ้งทุกคนเอง และเจ้าดูแลมาเอดะของข้าไม่ได้หรอกยะเก็น ข้าจะรีบแจ้งบ้านโทชิโร่…แต่หลังจากที่นายท่านกลับมาแล้ว ”

“เช่นนั่นข้าเองก็จะแจ้งหลังจากที่นายท่านกลับมาด้วยเช่นกัน…มีดน้อยเจ้าควรไปพัก ไปๆ “

โซวสะกล่าวพร้อมกับช้อนตัวเด็กหนุ่มในอ้อมแขนขึ้นอุ้มท่าเจ้าหญิงและเดินออกจากห้องพัก  ก้าวเดินพายะเก็นกลับไปพักผ่อนที่ห้องระหว่างทางก็แอบเก็บกำไรชีวิตด้วยการขโมยจูบ ขโมยหอมเล็กน้อยตามที่ลับตาคน..

--------------------

โปรดจบเถิด ด้วยความหวังดีจากซานิวะ
ในตอนนี้นั่นไม่ได้แต่งเองทั้งหมดค่ะ คนแต่งมีสองคน ในส่วนนี้ต้องขอบคุณสหายยูเมะจริงๆ…HP หมดถังทั้งคู่ค่ะ เราจะรอสหายยูเมะสร้างสรรค์ สานต่อความ…ของเรา

P.s หลังจากนี้ซานิวะจะโดนพี่อิจิตามฆ่าไหมคะ ? 

Comment

Comment:

Tweet