[Touken Ranbu] Unmei no Hito [[Kashuu x Yamato]]

posted on 21 Jun 2015 16:22 by por-porju

 

 

วันนี้ไม่พูดอะไรมากค่ะ

เปิดเพลง Unmei no hito - Fujita Maiko  ไปด้วยนะคะ

----------

 

大丈夫いつも ちゃんと笑ってるよ

daijoubu itsumo chanto waratteru yo

 

'ไม่เป็นไรหรอกครับ'

 

'ผมยังคงหัวเราะได้เสมอนั่นแหละ'

 

でも誰といても 何か足りない

demo dare to itemo nanika tarinai

 

'แต่ไม่ว่าอยู่กับใคร ก็เหมือนขาดบางอย่างไป'

 

 

 

ตอนนี้เหลือผมเพียงคนเดียวเสียแล้ว..

 

โอคิตะคุงไม่อยู่อีกแล้ว..

 

เหลือผมเพียงคนเดียว..

 

เสียใจจัง.. ผมเหนื่อยเหลือเกิน..

 

แล้วผมก็เหงามากด้วย..

 

ความอบอุ่นจากมือคุณ จะไม่ได้สัมผัสอีกแล้วสินะครับ...

 

"เวลาที่ไม่มีคุณ.. มันเหงาขนาดนี้เลยเหรอครับ"

 

 

今あなたがここに 来るわけないのに

ima anata ga koko ni kuru wake nai no ni

 

'ทั้งที่คุณไม่มีทางมาอยู่ตรงนี้ได้แท้ๆ'

 

開けた窓から 見えた満月

aketa mado kara mieta mangetsu

 

'พระจันทร์เต็มดวงที่เห็นจากหน้าต่างที่เปิดอยู่'

 

鈴虫の声が寂しさ誘うから

suzumuchi no koe ga sabishisa sasou kara

 

'เสียงแมลงสึซึ เชิญชวนความเหงามา'

 

抑えた気持ち また騒ぎ出す

osaeta kimochi mata sawagi dasu

 

'ความรู้สึกที่เก็บเอาไว้เริ่มเรียกร้องขึ้นมาอีกครั้ง'

 

 

ตอนนี้เงียบเกินไป เงียบจริงๆครับ

 

แม้แต่คิโยมิทสึเองก็ไม่อยู่อีกแล้ว.. พอไม่มีเสียงน่ารำคาญนั่นแล้วมันก็รู้สึกเหงาขึ้นมาอีกแล้ว

 

《ยาสุซาดะ หยุดร้องได้แล้ว เป็นลูกผู้ชายต้องเข้มแข็งสิ》

 

《โฮ่ยๆ ข้าไม่มีเวลาว่างมาปลอบเจ้าหรอกนะ》

 

《ชิ.. เอ้า ไม่ไปไหนก็ได้ นี่ไงเห็นไหม เสื้อคลุมของชินเซ็นกุมิไงล่ะ》

 

แต่มันยังฝังตัวอยู่ในความทรงจำของผมเสมอ..

 

ตอนนี้น้ำตาของผมก็ยังคงไหลอยู่

 

คนที่ยังใส่เสื้อคลุมที่เป็นเหมือนสัญลักษณ์ของพวกเราคงมีแค่ผมคนเดียวเสียแล้ว

 

"ฮึก.."

 

"ข้าคิดถึง.."

 

 

 

あなたに会いたくて 苦しくなる夜は

anata ni aitakute kurushiku naru yoru wa

 

'คืนที่อยากพบเจ้าจนทรมาน'

 

張り裂けそうだよ 誰かを思うって

harisakesou dayo dareka wo omoutte

 

'เหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ การนึกถึงใครสักคน'

 

こんなに気持ちなんだ そばにいてほしい

konna ni kimochi nanda soba ni ite hoshii

 

'เป็นความรู้สึกแบบนี้เอง อยากให้อยู่ข้างๆ'

 

ในตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ..

 

ข้าที่นอนทอดกายอยู่ใต้กองดาบชำรุดที่ทับกันจนเป็นกองพะเนินสูงคิดในใจ

 

ตอนที่ไม่มีข้าอยู่ ยาสุซาดะจะร้องไห้คนเดียวอีกหรือเปล่า

 

โอคิตะ จะดูแลเขาดีไหมนะ

 

เป็นห่วงเหลือเกิน

 

แต่ขยับไม่ได้

 

บ้าจริง

 

แม้แต่จะพูด เสียงของข้ายังไม่ออกเลย

 

ทรมานที่สุด

 

《จนถึงตอนนี้.. เจ้ายังรักข้าอยู่ไหม》

 

違うそんなことが 言いたいんじゃない

chigau sonna koto ga iitain janai

 

'ไม่ใช่ ไม่ได้อยากพูดเรื่องแบบนั้น'

 

素直になれずに 悔しくなる

sunao ni narezu ni kuyashiku naru

 

'เจ็บใจที่ไม่สามารถทำตัวง่ายๆได้'

 

《แค่อยากจะอยู่ด้วยกันกับทุกคนเท่านั้น..》

 

《ยาสุซาดะ..》

 

ในตอนนี้ข้ารู้สึกได้เพียงของเหลวอุ่นใสที่ไหลออกมาเท่านั้น

 

本当は淋しいだけだと気付いて

hontou wa sabishii dake dato kitsuite

 

'ความจริงก็รู้ตัวว่าแค่เหงา'

 

強がりすぎて うまくいかない

tsuyogari sugite umaku ikanai

 

'แต่ทำอวดเก่งไม่เข้าเรื่อง'

 

"ฮึก.. เหงา.. เหงา.. เหงาเกินไปแล้ว"

 

"คิโยมิทสึ.."

 

จนถึงตอนนี้น้ำตาของผมก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลเลย..

 

 

 

 

たった一人 運命の人がいるなら

tatta hitori unmei no hito ga iru nara

 

'ถ้ามีคนแห่งโชคชะตาเพียงคนเดียว'

 

あなたがいいのに あなたほど好きに

anata ga ii no ni anata hodo suki ni

 

'ถ้าเป็นเจ้าก็ดีนะ เพราะไม่มีใครที่ข้า..'

 

'ถ้าเป็นคุณก็ดีแท้ๆ เพราะไม่มีใครที่..'

 

なれた人はいないの ねえ見抜いてほしい

nareta hito wa inai no nee minuite hoshii

 

'รักเท่าเจ้าเลยนะ นี่ อยากให้มองออก..'

 

'..ผมรักเท่าคุณมาก่อนเลย นะ..มองให้ออกที'

 

 

 

ปัจจุบัน

 

"นี่ ยามาโตะ ดูสิ ข้าพาใครมา" ท่านซานิวะคนใหม่พูดพลางยิ้มแย้มก่อนจะพาร่างของใครสักคนเข้ามา

 

ผมยาวสีดำรวบเป็นหางเต่าไว้ ผ้าพันคอสีแดง ไฝโดดเด่น และแววตาที่คุ้นเคย..

 

ถึงจะแต่งตังประหลาดๆ แต่ว่านี่คือ

 

"คิโย..มิทสึ..?"

 

"ใช่แล้วจ้ะ ข้าเพิ่งได้เข้ามา เห็นว่าพวกเจ้าเคยอยู่ด้วยกันสินะ ว้าย ยามะตัน ร้องไห้ทำไมจ๊ะ"

 

"ปล-เปล่าครับ" ผมพูดแล้วรีบปาดน้ำตาที่ไหลออกมาแบบไม่ทราบสาเหตุทิ้งแล้วปั้นยิ้มส่งให้กับท่านซานิวะ

 

"จ้าๆ งั้นคุยกันไปก่อนนะ ข้าไปดูเด็กๆก่อนล่ะ"

 

แล้วท่านซานิวะก็ปลีกตัวออกไป

 

"..."

 

"..."

 

"คิโยมิทสึ"

 

"ว่า?"

 

"แต่งตัวโคตรไร้รสนิยม"

 

"เป็นการทักทายที่โคตรอบอุ่น"

 

".."

 

".."

 

"นี่.."

 

"อะไร.."

 

"เจ้ากลับมาได้ยังไง.. ในเมื่อเจ้า.."

 

"ถูกทิ้ง.. เหอะ.. ท่านซานิวะไปขุดข้าขึ้นมาจากกองดาบหักๆแล้วเอาไปซ่อมมาใหม่ล่ะนะ"

 

"เหรอ.."

 

แล้วทั้งห้องก็เงียบกริบอีกครั้ง

 

กับคนที่ไม่เจอกันนานมากเกือบๆร้อยปี ผมเองก็เพิ่งรู้ว่าการพูดคุยด้วยมันลำบากเหลือเกิน

 

"ยาสุซาดะ"

 

"หะ?"

 

"เจ้า..เป็นยังไงบ้าง"

 

"ข้าสบายดี" แต่เหงามากๆเลย

 

"ก็ดีแล้ว"

 

"เจ้าล่ะ"

 

"เรื่อยๆนั่นแหละ"

 

"ยาสุซาดะ/คิโยมิทสึ"

 

อยู่ๆก็เรียกชื่อพร้อมกันเสียอย่างนั้น ผมกับคิโยมิทสึเลยมองหน้ากันพร้อมกระพริบตาปริบๆเท่านั้น

 

"มีอะไรเหรอ?" ข้าเอ่ยถามไป

 

"ข้า.. เอ่อ.." คิโยมิทสึติดอ่างหน่อยๆก่อนจะเหลือบไปเป็นต้นซากุระต้นใหญ่ที่อยู่ภายในตัวบ้านของท่านซานิวะ "อยากดูดอกไม้--"

 

"เอาสิ" ข้าหัวเราะเขานิดๆก่อนจะจูงกึ่งลากเจ้าตัวออกไปที่สวน

 

 

あなたが一緒に いたいのは誰ですか

anata ga issho ni itai no wa dare desu ka

 

'คนที่คุณอยากอยู่ด้วยคือใครเหรอ'

 

淋しげな背中を 思い出すと切なくて

sabishigena senaka o omoidasu to setsunakute

 

'พอนึกถึงแผ่นหลังที่ดูเหงาก็รู้สึกเศร้า'

 

 

ข้าเดินตามหลังยาสุซาดะมาเงียบๆได้พักหนึ่งแล้ว สวนบ้านท่านซานิวะที่เป็นเจ้าของคนใหม่กว้างเหลือเกิน

หลังจากที่ข้าเดินดูดอกไม้เสร็จแล้ว ยาสุซาดะก็ยังลากไปสำรวจบ้านที่ซอกโน้นมุมนี้ตลอด

 

แผ่นหลังเล็กๆนี่ดูเข้มแข็งกว่าเมื่อก่อนมาก

 

ยาสุซาดะคงเติบโตขึ้นอีกแล้ว..

 

ปึ้ด!

 

"โอ๊ย!"

 

..มั้ง?

 

"ซุ่มซ่ามขึ้นหรือไงยาสุซาดะ อยู่ๆทำไมถึงลงไปนอนวัดพื้นหญ้าได้ล่ะนั่น"

 

"รองเท้าฟางมันขาดต่างหากล่ะเจ้าบ้า นี่ไงเห็นไหม" เขาว่าแล้วชูรองเท้าฟางข้างหนึ่งขึ้นมา

 

"ไหนเอามาดูซิ"

 

จากนั้นข้าเลยต้องสละผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยที่ท่านซานิวะอุตส่าห์ให้มาฉีกแล้วม้วนๆทำเป็นตัวยึดรองเท้าให้กับยาสุซาดะที่ไม่มีทีท่าว่าจะยอมกลับเข้าบ้านไปเปลี่ยนรองเท้าเลย

 

ข้ารู้ดีว่าทำไม

 

เพราะว่าเป็นรองเท้าที่โอคิตะซื้อให้น่ะสิ

 

 

 

หลายนาทีต่อมา

ยาสุซาดะลืมสนใจรองเท้าที่ขาดไปชั่วคราวแล้วพาข้าชมสวนกว้างที่ไม่รู้วันเดียวจะเดินทั่วไหมต่อ

 

"ไม่เหนื่อยหรือไงยาสุซาดะ เดินรอบสวนมาตั้งนานแล้วนะ"

 

"ก็ไม่นี่"

 

"แล้วไม่อยากเข้าบ้านหรือไง"

 

"ไม่อ่ะ"

 

"แต่ข้าอยากเข้าบ้านแล้ว แดดร้อนมันทำให้ผิวข้าเสีย(?)"

 

"ไม่ให้เข้า!"

 

ข้าถึงกับเอ๋อรับประทานเมื่อยาสุซาดะเริ่มออกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจกับข้าแถมยังเดินดุ่มๆเข้ามาหาข้าด้วยท่าทางเอาเรื่องอีก

 

"คิโยมิทสึ.."

 

"หะ หา?"

 

"ทำไมถึงอยากเข้าบ้าน อยู่กับข้าไม่สนุกรึไง"

 

"มันร้อน อะไรของเจ้าเนี่ย"

 

ยาสุซาดะก้มหน้านิ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา นั่นทำให้ข้าตกใจคูณสองคูณสามเข้าไปอีกเพราะตอนนี้ยาสุซาดะน้ำตาคบอเบ้าแล้วเริ่มงอแงใส่แบบไร้สาเหตุไปซะแล้ว

 

"เจ้าบ้าคิโยมิทสึ ไปตายซะ"

 

โครม!

 

จากนั้นโลกของข้าก็ดับมืดพร้อมๆกับเลือดที่พุ่งออกมาจากหัวราวกับสายน้ำพุ..

 

"ว้ายยยยย คะชู๊ววววววววว ยามะตันเตะคะชูทำไมจ๊ะะะะ"

 

-----

 

หลังจากนั้น..

 

-ในห้องพัก-

 

ผมโดนท่านซานิวะสั่งให้มาดูแลคิโยมิทสึข้อหาเป็นคนทำร้ายร่างกายเขาเลยต้องรับผิดชอบ

 

คิโยมิทสึไม่ได้เป็นอะไรมากนอกจากหัวโนที่มีผลพวงมาจากส้นเท้าของผมที่ปักลงบนหัวเขาเท่านั้น

 

เป็นวันที่ข้างี่เง่าเก็บอารมณ์ไม่อยู่ที่สุดวันหนึ่ง

 

หลังจากที่คิโยมิทสึไม่ได้เข้าใจเลยว่าผมอยากจะอยู่ด้วยหลังจากไม่ได้พบกันมานาน ทำให้ผมเผลอลงไม้ลงมือกับเขามั้งที่มันไม่ใช่นิสัยผมเลย (ติดซานิวะมาหรือเปล่าไม่แน่ใจ(?))

 

"ข้าขอโทษนะคิโยมิทสึ.." ผมว่าแล้วนอนลงที่เสื่อข้างๆฟูกที่ปูไว้ให้เขานอน

 

ผมมองหน้าคิโยมิทสึก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปจับมือของเขาแล้วประสานนิ้วเข้าไปเงียบๆโดยที่อีกใายไม่ได้รู้สึกตัวและจับตอบ

 

"คิโยมิทสึ ตอนนี้น่ะ..."

 

あなたほど好きに

anata hodo suki ni

 

'ไม่มีใครที่ข้า..'

 

なれた人はいないの

nareta hito wa inai no

 

'..รักเท่าเจ้าอีกแล้ว'

 

ผมหลับตาลงช้าๆก่อนจะเผลอหลับไปโดยที่มือยังจับกับคิโยมิทสึต่อ

 

 

どんな未来だとしても

donna mirai dato shitem

 

'ไม่ว่าจะเป็นอนาคตแบบไหน'

 

あなたは私の 運命の人

anata wa watashi no unmei no hito

 

'เจ้าก็เป็นคนแห่งโชคชะตาของข้า'

 

《จากนี้ไป.. จะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งแล้วสินะครับ..》

 

-fin(?)-

 

เหนื่อยมาก.. ทำไมเดี๋ยวนี้ชอบแต่งให้ความสัมพันธ์คลุมเครือ--

/ว่าแต่ตกลงนี่คะชูยามะหรือยามะคะชูวะ--

 

ปล.คนเขียนไม่ได้เป็นซานิวะหรอกค่ะ เพราะงั้นอาจจะแปลกๆไปนิด ฮ่ะๆ -w-; /แต่โดนเป่าหูทุกวันก็รู้เรื่องดาบกับประวัติได้ดีพอนะ ที่แต่งคู่นี้เพราะเพื่อนขอและเราติ่งโอคิตะซังที่เป็นเจ้าของดาบเลยยอมแต่โดยดีค่ะ ฮาาา 

ปล2.คะชูยามะอีกเรื่องก็มี แต่สั้นเลยไม่เอามาลง เพราะงั้นไปตามหาเอาที่เพจเราได้นะคะะ >จิ้ม<

 

edit @ 27 Jun 2015 21:58:13 by Por-Ju

Comment

Comment:

Tweet