สวัสดีค่ะ... (. .)
มาป่วยตะพดเอนทรี่ที่สองแล้ว คราวนี้มาด้วยความวายแบบเต็มรูปแบบเลย
วันนี้เราว่างๆก็เลยเข้าไปดูแฮชแท็ก #ตะพดร่ายรำ ในเฟสบุ๊คตามประสาคนป่วยมาค่ะ
นิลนิต นิตพัน นิลหมิง หมาเสือ กัณสุวาน(?) ลุงนิล(?) ฯลฯ ส่วนมากเป็นคู่จิ้นเพียบค่ะ
แล้วทีนี้พอดีเราเข้าไปฟังเพลงในเพลย์ลิสเว็บ Listen Onrepeat มาค่ะ
ซึ่งในนั้นมีเพลงโหมโรงอยู่ด้วยค่ะ.. >เพลงนี้<
ทีนี้ค่ะ.. พล็อตมาเลยค่ะ..
เลยท่องยุบหนอ.. พองหนอ.. ใจเย็นๆหนอ..
ไปๆมาๆกลายเป็น ไม่ทนหนอ.. พิมพ์หนอ.. จนออกมาเป็นฟิคนี้ค่ะ #ผิดมากถึงมากที่สุด
/ปิดหน้าแบบขวยเขิน
 
แบบว่าจริงๆเราชอบทุกคู่น่ะนะ แต่อยากแต่งคู่เน้ ///7/// #ตอนแรกเป็นนิตพันแต่ดูไม่เข้าเลยเปลี่ยน----
ขออภัยท่านที่หลงเข้ามาหากความวายในครานี้ทำพวกท่านสำลักจนรับไม่ได้นะเจ้าคะ ;w; #ไทยจ๋าเชียวนะเอ็ง
 
--------------------------------------------------------------
 
Title : แรกพบประสบเนตร
Pairing : สีนิล x นิตกาล
Note : ธีมโบราณจ๋าที่คนแต่งอยากแต่งมานาน รักใสๆสไตล์เด็กน้อย-------- ///3/// #ศักราชที่เอามาช่วงสนธิสัญญาเบาว์ริงนะฮะ แต่ที่เหลือเป็นเหตุการณ์สมมติเน้อ
 
 
 

ราวๆ พ.ศ. 2398
 
 
ครั้งแรกที่ได้พบกันคือหลังจากที่เซอร์จอห์น เบาว์ริง ได้เข้ามาทำสนธิสัญญาในประเทศไทยได้สักพัก
 
 
 
 
เมืองสุราษฎร์ธานี..
 
"สีนิล วันนี้ไปเดินย่านตลาดใหญ่กันหน่อยไหม?"
 
นายหัวเมืองสุราษฎร์ธานีเอ่ยชวนตะพดเด็กที่นั่งเบื่อเซ็งอยู่ชานเรือนมาทั้งวันด้วยรอยยิ้มก่อนจะทิ้งกายลงนั่งด้านข้าง
 
"นายเจ้าไม่ไปกับลุงแดงแล้วหรือขอรับ?"
 
เด็กชายกล่าวด้วยน้ำเสียงติดน้อยใจหน่อยๆ ที่เขามานั่งอยู่ชานเรือนพร้อมทำหน้าเบื่อๆแบบนี้เพราะน้อยใจนายเจ้าที่กำลังเห่อตะพดด้ามใหม่จากนครปฐมที่ชื่อลุงแดงอยู่
 
"น้อยใจข้าอยู่หรือ? สีนิล?" นายหัวเมืองสุราษฎร์ก้มลงมองเด็กน้อยพลางหัวเราะนิดๆ มือใหญ่วางลงบนหัวสีนิลเบาๆ "เป็นลูกผู้ชายต้องใจกว้างรู้ไหมสีนิล"
 
สีนิลในวัยเด็กยังคงมุ่ยหน้าแล้วนั่งเงียบ
 
"เอาเถอะ สีนิลคงไม่ต้องการข้าอีกแล้วแน่ๆ เสียใจจริง ข้าไปกับลุงแดงก็ได้" ผู้เป็นนายว่าพลางลุกขึ้น
 
ด้วยความที่ยังเด็ก สีนิลที่เห็นว่านายไม่ง้อแถมยังจะเอาตะพดด้ามอื่นไปด้วยอีกก็ลืมตัวกลัวนายจะเมินอีกก็รีบลุกตามแล้ววิ่งไปเกาะชายผ้าโจงของเจ้านายแน่น
 
"ข้าไม่เคยเบื่อท่านนะขอรับนายเจ้า" สีนิลว่า
 
"แต่สีนิลก็ไม่อยากไปไหนมาไหนกับข้าอีกแล้วนี่" นายเจ้าว่าพลางแสร้งปิดหน้าร้องไห้ "สีนิลใจแคบไม่พอยังทำข้าเสียใจอีก โอ๊ย ข้าล่ะปวดใจจริงๆ"
 
"ข-ข้าจะเป็นลูกผู้ชายขอรับ! จะใจกว้างไม่ขี้อิจฉา! จะเชื่อฟังทุกๆสิ่งที่นายเจ้าพูดนะขอรับ! นายเจ้าอย่าร้องไห้นะขอรับ!" สีนิลร่ายยาวพลางทำหน้าลนลาน
 
นายหัวเมืองสุราษฎร์เงยหน้าขึ้นมาพลางส่งยิ้มให้สีนิล "พูดจริงหรือสีนิล?"
 
"ขอรับ..." สีนิลมุ่ยหน้าเมื่อรู้ว่าโโยเจ้านายต้มซะเปื่อย
 
"ดีมาก สีนิลเป็นเด็กดีจริงๆ" นายเจ้าว่าพลางอุ้มสีนิลขึ้นมาขี่คอเหมือนพ่ออุ้มลูกพลางเดินลงจากเรือนช้าๆ "งั้นไปชมย่านตลาดกับข้าได้แล้วสินะ?"
 
"ขอรับ!"
 
 
 
 
 
 
 
 
อีกด้านหนึ่ง..
 
"นิตกาล วันนี้ไปชมย่านตลาดเมืองสุราษฏร์กันไหม?"
 
"ไป! ไป! ไป! ไปขอรับ!! ไปปปปป!!!"
 
"งั้นไปแต่งตัวเถิด ข้าจะรออยู่ใต้ถุนเรือน"
 
"ขอรับ!"
 
ส่วนตะพดด้ามนี้ก็ไม่มากความ.. ขอแค่ Master ขอมาก็พร้อมทำตาม..

 
 
 
 
ตลาดใหญ่เมืองสุราษฎร์
 
"แกงขี้ปลาจ้าแกงขี้ปลา ใหม่ๆ ร้อนๆจ้า"
 
"ขี้พร้าจ้าขี้พร้า น้ำเต้า ขี้หมิ้นกะมีจ้า"
 
"มะม่วงจ้า สดๆ ใหม่ๆ ลูกใหญ่ๆ ทั้งอกร่อง ทั้งน้ำดอกไม้  มีทุกพันธุ์จ้า"
 
"ขนมจ้า ทองหยิบทองหยอดหวานๆ เร่เข้ามาเร้ว"
 
เสียงพ่อค้าแม่ขายแข่งกันส่งเสียงเรียกลูกค้าทั้งภาษากลางและภาษาถิ่นบินว่อน สีนิลน้อยที่กำลังขี่คอเจ้านายอยู่มองรอบๆตาเป็นประกายอย่างคนไม่ค่อยได้มานัก สองมือของผู้เป็นนายตอนนี้มีแต่ของฝากให้ผู้ที่เฝ้าเรือนทั้งนั้น และนายหัวเมืองสุราษฎร์ก็ไม่ลืมที่จะซื้อขนมให้สีนิลเป็นรางวัลให้แก่เด็กดีอีกด้วย
 
"นายเจ้าขอรับ เราซื้อมะม่วงน้ำดอกไม้ไปฝากลุงแดงกันไหมขอรับ" สีนิลเอ่ยอย่างอารมณ์ดี
 
"หืม? เอาสิ" ผู้เป็นนายยิ้มแล้วพาสีนิลไปเลือกมะม่วง
 
ซึ่งจังหวะเดียวกันที่ผู้เป็นเจ้านายของนิตกาลออกมาชมย่านตลาดพร้อมกับเจ้าของชื่อพอดี
เซอร์จอห์นเข้ามาทักนายหัวเมืองสุรษฎร์พร้อมกับแนะนำให้รู้จักกับนิตกาลที่เป็นตะพดด้ามใหม่ของตัวเอง ส่วนผู้เป็นนายของสีนิลก็ได้เอาตัวเด็กน้อยลงจากคอแล้วบอกให้ทำความรู้จักกัน
 
"สีนิล ไหว้ท่านเสียสิ" นายหัวเมืองสุราษฎร์ยิ้มก่อนจะดันสีนิลที่แอบอยู่มาเบื้องหน้า "นี่คือเซอร์เบาวฺริงที่มาทำสนธิสัญญาสำคัญในประเทศไทยที่ข้าได้เล่าให้เจ้าฟังบ่อยๆ"
 
สีนิลประนมมือขึ้นไหว้ก่อนจะแนะนำตัว
 
"เป็นเกียรติมากขอรับที่ได้พบกับพระคุณท่าน ข้ามีนามว่าสีนิล เป็นตะพดในครอบครองของนายหัวเมืองสุราษฎร์ธานีหรือก็คือท่านผู้นี้ แม้ตัวข้าจะยังเด็กนักแต่ก็ไม่ได้ด้อยฝีมือและฝึกฝนอยู่ทุกวันคืน อีกทั้งนายเจ้ายังบอกว่าข้าเป็นตะพดที่งดงามที่สุดเพราะทำขึ้นจากไม้มะริดสีดำ หัวทำจากหินเขียวโขงสีก้านมะลิ ลวดลายลงทองไม่เป็นสองรองใคร ฯลฯ"

"สีนิล" ผู้เป็นนายปรามเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเด็กนี่พูดมากจนเกินงาม
 
"ไม่เป็นไรๆ ข้าไม่ถือ เจ้าพูดเก่งดีนะ" ภาษาไทยแปร่งๆจากเซอร์จอห์นว่าพลางหัวเราะนิดๆ "สงสัยนิตกาลจะมีเพื่อนแล้วล่ะ เจ้านี่เองก็ร้อง DING! ทั้งวันเหมือนกัน ฮ่ะๆ"
 
"ขอบพระคุณที่ไม่ถือสานะขอรับเซอร์จอห์น" นายหัวเมืองสุราษฎร์ว่าพลางส่งยิ้ม
 
"ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ทำความรู้จักกับตะพดของข้าด้วยเลยแล้วกัน" เซอร์จอห์นยิ้มตอบ "นิตกาล มาทำความรู้จักกับสีนิลเร็ว เจ้าจะได้มีเพื่อนเล่นในช่วงที่ข้ามาพักผ่อนที่เมืองนี้"
 
"Yes sir!" เสียงใสๆของเด็กชายนิตกาลดังมาแต่ไกลพร้อมๆกับร่างป้อมที่วิ่งดุ๊กๆเข้ามาหาผู้เป็นนายพร้อมกับขนมกล้วยแขกในมือ
 
"สีนิล นี่คือนิตกาล ไม้ตะพดของข้า"
 
"ยินดีที่ได้รู้จัก ข้า---"
 
"Hi! I'm นิตกาล เป็นตะพดที่ดีที่สุดของ Master ล่ะ!" นิตกาลพูดแทรกขึ้นเสียงแจ๋วพลางใช้สองมือจับมือข้างหนึ่งของสีนิลแล้วเขย่าอย่างร่าเริง (ถึงจะโโนอีกฝ่ายท้วงว่าบ้าคลั่งก็ตาม) "nice to meet you!~"
 
ฟอด! ฟอด!
 
นิตกาลหอมแก้มเขาทั้งซ้ายทั้งขวาแบบเต็มรัก..
 
"ฮะ เฮ้ย! เจ้าทำอะไรเนี่ย!?" สีนิลว่าพลางถอยกรูด ผิวสีเข้มของเด็กชายซับสีเลือดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
 
"เห กระผมก็แค่ทักทายเองน้า?~" นิตกาลว่าพลางเกาหัวแกรกๆ

"นิตกาล แบบนั้นสำหรับคนไทยมันไม่งามนะ จำที่ข้าสอนไม่ได้หรือ?" ผู้เป็นนายดุเบาๆ
 
นิตกาลที่เพิ่งถึงบางอ้อถึงกับทุบมือแล้วพูดเสียงใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  
 
"กระผมลืมเสียสนิทเลยขอรับว่าคนที่นี่ทักทายไม่เหมือนที่บ้านของ Master" นิตกาลยิ้มแย้มแล้วประนมมือขึ้นไหว้ทั้งนายหัวเมืองสุราษฎร์และสีนิล "ขออภัยนะขอรับ Master ของสีนิลและสีนิลด้วย กระผมไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท"
 
"ไม่เป็นไรหรอก ข้าเองก็มิถือสา" นายหัวเมืองสุราษฎร์ยกมือขึ้นปรามเบาๆ
 
"จะว่าไปนะท่านนายหัวเมือง ท่านพอว่างจะพาข้าชมย่านตลาดนี้หรือไม่" เซอร์จอห์นเอ่ยชวน
 
"ว่างขอรับ" นายหัวเมืองกล่าวตอบ "งั้น.. สีนิลเจ้ากลับเรือนก่อนข้าไปก่อนเลยนะ จะพานิตกาลไปเล่นด้วยก็ได้"
 
"ก็ตามนั้น นิตกาลไปรอข้าที่เรือนท่านนายหัวเมืองก่อนก็ได้"
 
"ขอรับนายเจ้า!" ทั้งสองผงกหัวพร้อมกันก่อนจะรับถุงข้าวของมาจากนายเจ้าแล้วต่างคนต่างหิ้วกลับเรือนโดยสีนิลเป็นคนเดินนำและนิตกาลพ่วงตามไปติดๆ


 

ระหว่างทางนิตกาลก็เอาแต่ร้อง DING! DING! DING! ตลอดเวลาจนสีนิลต้องปรามให้เงียบเพราะรบกวนชาวบ้านก่อนจะกลายเป็นการบ่นยาวตั้งแต่ตลาดยันเรือนท่านเจ้า
 
และเมื่อถึงเรือนท่านเจ้า สีนิลก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นแอนนี่ที่มาจากคำว่า Annoying ไปทันที
 
 
 
เรือนท่านเจ้า
 
"แอนนี่! แอนนี่! Red bro' แบ่งมะม่วงให้กระผมด้วยล่ะ Red bro' นี่ใจดีจริงๆเลยนะขอรับ!"
 
"ใครแอนนี่?"
 
"ก็ you ไงแอนนี่!" นิตกาลว่าเสียงแจ๋วก่อนจะฉีกยิ้ม "Red bro' นี่ใจดีผิดกับแอนนี่เลยนะ ไม่ขี้บ่นด้วย!"
 
"ลุงแดงโตกว่าข้า ก็ต้องใจดีอยู่แล้วสิ" สีนิลว่า ใบหน้าสีเข้ม(?)งอลงเล็กน้อย
 
"ช่ายยย แอนนี่น่ะ say a lot เกินไป everyone เลยชอบลุงแดงหมดน่ะสิ!" นิตกาลพูดไม่คิดตามประสาเด็ก แต่สีนิลกลับจิตตกกับคำพูดนั้นจริงๆ
 
เด็กชายผิวเข้มนั่งคอตกโดยมีนิตกาลเป็นฝ่ายพล่ามโน่นพล่ามนี่ไม่หยุด ตะพดฝรั่งตัวน้อยถามคำสีนิลก็ค่อยตอบคำเพราะกำลังหงุดหงิดกับคำพูดไร้เดียงสาของอีกฝ่าย
 
"Hey! แอนนี่พูดน้อยลงหรือเปล่า"
 
"เปล่านี่"
 
"Heyyyy! แอนนี่ are you angry?!"
 
"ไม่ได้โกรธ แค่ไม่ชอบใจนิดหน่อย"
 
"you ไม่ชอบไม่ชอบที่กระผมเรียกแอนนี่กับพูดถึง Red bro' เหรอ?"
 
"อืม"
 
"I'm sorry!! ก็กระผมไม่ไม่รู้นี่นา" นิตกาลว่าพลางทำหน้าจ๋อยเมื่อสีนิลไม่เปลี่ยนท่าที "แอนนี่หายโกรธกระผมเถอะนะ น้าาา"
 
"ข้าไม่ได้โกรธเจ้า"
 
"งั้นดีกันนะแอนนี่ น้าาา" เสียงแจ๋วๆของนิตกาลดังเจื้อยแจ้วอยู่ข้างๆหูพลางเขย่าแขนของเขาไปมา
 
"หนวกหูน่ะ นิตกวน! บอกไม่ได้โกรธก็ไม่ได้โกรธสิ! !@$%^()__(*^% ฯลฯ" เส้นขันติของสีนิลขาดผึงก่อนจะพ่นคำบ่นออกมาเป็นชุดแถมหลุดสำเนียงทองแดงออกมาเต็มๆจนนิตกาลเอ๋อ
 
"...??"
 
"อ๊ะ.. เมื่อสักครู่ข้าขออภัย" นิตกาลว่าพลางเกาท้ายทอยหน่อยๆ
 
"ah.. okay.." นิตกาลว่าก่อนจะยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าสีนิลแล้วฉีกยิ้มส่งให้
 
"อะไร?" เด็กชายสีนิลผู้ไม่ค่อยประสีประสากับวัฒนธรรมต่างชาติสักเท่าไรเลิกคิ้วมองงงๆ
 
"เกี่ยวก้อยไงแอนนี่" นิตกาลยิ้มกว้าง "แปลว่าสัญญาหรือขอคืนดีอะไรแบบนี้น่ะ Master บอกมา"
 
"อ่า.. งั้นเหรอ" สีนิลกล่าวงงๆแต่ก็ยื่นมือไปเกี่ยวก้อยด้วย
 
"yes! เอาล่ะไปเล่นกับคนอื่นๆกันเถอะแอนนี่ อยู่กันสองคนนานๆกระผมกลัวจะหูดับก่อน"
 
แล้วนิตกาลก็ลุกขึ้นแล้วคว้าแขนสีนิลก่อนจะออกแรงลากเจ้าตัวให้ไปเล่นกับคนอื่นๆในเรือนท่านเจ้าด้วย
 
 
 
 
ตอนเย็นนายหัวเมืองก็กลับมาที่เรือนพร้อมกับเซอร์จอห์นที่มารับนิตกาลกลับ
และในช่วงอาหารค่ำวันนั้นสีนิลก็มีเรื่องเล่าให้นายหัวเมืองและทุกๆคนบนเรือนฟังอย่างไม่รู้จักเบื่อถึงเรื่องเพื่อนใหม่นิสัยประหลาดอย่างนิตกาล
 
 
 
 
ในช่วงสองสามสัปดาห์ที่เซอร์จอห์นพักผ่อนอยู่ที่สุราษฎร์ธานี นิตกาลก็มีโอกาสมาเล่นกับสีนิลที่เรือนท่านเจ้าบ่อยๆจนเด็กสองคนสนิทกันในระดับหนึ่ง
 
 
 
 
วันที่เซอร์จอห์นต้องกลับบ้านเกิดพร้อมนิตกาล เจ้าเด็กนาฬิการ้องกระจองอแงอยากไปพบสีนิลจนเซอร์จอห์นต้องฝากให้ข้าราชการท่านหนึ่งดูแลนิตกาลต่อเพื่อให้เด็กชายได้อยู่ประเทศไทยเพื่อไปพบกับเพื่อนตะพดของตน
 
 
 
 
 
 
เวลาผ่านไปหลายปีทั้งเซอร์จอห์น นายหัวเมืองสุราษฎร์ธานีและคนอื่นๆต่างมีวัยที่ร่วงโรยและเสียชีวิตลงตามกาลเวลา
เหล่าตะพดถูกเปลี่ยนเจ้าของเปลี่ยนสถานที่ที่อยู่ไปเรื่อยๆเช่นกัน
 
 
 
 
 
 
 
พ.ศ. 2558
 
ปัจจุบัน

 
ตะพดกลุ่มหนึ่งถูกรวบรวมไว้ที่บ้านของข้าราชการท่านหนึ่งที่สืบเชื้อสายจากพวกลูกขุนมูลนายในย่านบางกอก
และหนึ่งในนั้นคือสีนิล ลุงแดง และเพื่อนใหม่อย่างอำพันกับสุวาน
 

ที่ร้านขายมะม่วง สีนิลกับอำพันช่วยกันเลือกมะม่วง.. ไม่สิ ขอแก้เป็นอำพันหยิบเลือกผลมะม่วงสุกไปให้ลุงแดง ส่วนสีนิลก็ชี้มะม่วงผลนั้นทีผลโน้นทีพลางบ่นพล่ามสรรพคุณไม่หยุดจนอำพันต้องกล่าวท้วงหลายครั้ง
 
จังหวะเดียวกัน ร่างโปร่งเจ้าของเรือนผมสีทองยาวที่ถูกมัดรวบเรียบร้อยในชุดกึ่งสากลก็เดินผ่านมาพอดี ดวงตาสีทองมองไปตามต้นเสียงหรือก็คือเสียงสีนิลนั่นแหละ (ซึ่งตอนนี้เถียงกับอำพันเรื่องมะม่วงอยู่พอดี)
 
เสียงทุ้มติดหวานเล็กน้อยถูกเปล่งออกมาเสียงดัง "เอ่อ ไม่ทราบว่านั่นสีนิลหรือเปล่าขอรับ?"
 
"หืม? รู้จักข้าด้วยหรือ? เฮ้ย---"
 
"แอนนี่ยยยยย์!!!" ไม่ว่าเปล่า เจ้าหนุ่มนาฬิกาอนาล็อกคนงามก็พุ่งเข้าใส่สีนิลพลางกอดแน่นแถมด้วยการเอาแก้มไถทันที "ไม่เจอกันนานโตขึ้นเป็นกองเลยนะะ"
 
"เหอ??" สมองสีนิลประมวลผลก่อนจะพูดออกมา "นิตกาล?"
 
"yes จำกระผมไม่ได้แล้วหรือ?" ว่าพลางทำตาใสแป๋วใส่
 
"ใครจะไปลืมลง ไอ้เสียงดิ๊งๆที่มาปลุกข้าตอนหกโมงเช้าทุกวันยังหลอกหลอนข้าไม่หายจนบัดนี้เลย"
 
"really? แอนนี่จำได้ด้วยแหละ อ๊ะ กระผมยังไม่ทักทายอย่างเป็นทางการสินะขอรับ" นิตกาลผละออกจากสีนิลก่อนจะกระโดดเหยาะๆถอยหลังมานิดหน่อย "มามะ ขอกระผม kiss ทักทายทีนะขอรับ" นิตกาลว่าพลางส่งเสียงหัวเราะแบบจะแหย่คนตรงหน้าให้ได้
 
แล้วมันก็พุ่งเข้ามาหาเขาอีกรอบ..
 
จุ๊บ!
 
แต่เพราะดันหลบด้วยการเงยหน้า มันเลยส่งผลให้ปากงามๆของนิตกาลประทับแปะลงบนปากของเขาพอดี
 
"กลางตลาดกลางวันแสกๆเลยเหรอขอรับ เดี๋ยวฟ้าก็ผ่าตายหรอกท่านสีนิ๊ลลล!!"
 
และปิดท้ายด้วยเสียงอำพันที่ยืนเป็นพยานรู้เห็นเหตุการณ์อยู่ตรงนั้นร้องขึ้นมาพลางชี้หน้าทั้งคู่สลับกันไปมา
ก่อนที่วันนั้นทั้งวันสองคนนั้นจะไม่มองหน้ากันเลย..
 
 
-จบเถอะ-
 
Omake
- หลังจากนั้นพอกลับไปเรือนท่านเจ้า สีนิลก็พบว่าตะพดที่ท่านเจ้าไปเอามาใหม่ชุดนี้มีนิตกาลรวมอยู่ในนั้นด้วย
- นิตกาลขอท่านเจ้าไปเดินเล่นตลาดเพราะอยู่เรือนมันร้อน
- ตะพดชุดใหม่ที่มามีนิตกาล นิลพาฬ หิรัญ และกัณหปักษ์
- หลังจากนั้นนิตกาลก็ไปทำความรู้จักกับอำพันและคนอื่นๆ
- นิตกาลตั้งชื่อเล่นให้ทุกคนเหมือนกับที่เรียกสีนิลว่าแอนนี่
- นิตกาลทักทายอำพันด้วยการหอมแก้มซ้ายขวาทุกครั้งและก็โดนอำพันต่อยเอาทุกครั้งเพราะไม่ชิน
- หลังจากวันนั้นนิตกาลก็วอนเท้าตะพดตัวอื่นๆโโยเฉพาะสีนิลทุกวันจนเป็นกิจวัตรประจำวัน
 
--------
 
ฮาา จบไปอีกเอนทรี่กับการสนองนี้ด ว่าแต่อำนาจตะพดนี่น่ากลัวดีจัง.. :3
ในเพจที่เราเอาไว้เวิ่นพอติดแท็กตะพดร่ายรำแล้วคนเข้าถึงเยอะมากจนตกใจเบย
ยังไงถ้ายังมีคอมมิคกับรูปออกมาเรื่อยๆเราคงป่วยตะพดไปอีกนาน ฮาา นานๆทีได้ป่วยอะไรไทยๆบ้างก็ดีเ้หมือนกันนะ
สำหรับค่ำคืนนี้ก็จบเอนทรี่ไว้แค่นี้พอเนอะ.. /เดี๋ยวยาว ;w;
 
 

Comment

Comment:

Tweet

สีนิลกับนิลกาลน่าร๊ากกกก ถึงผมจะจิ้นให้สีนิลเคะกับนิลกาลก็เต๊อะ

#3 By Hana_Sora on 2015-04-23 23:57

สีนิลกับนิลกาลน่าร๊ากกกก ถึงผมจะจิ้นให้สีนิลเคะกับนิลกาลก็เต๊อะ

#2 By Hana_Sora on 2015-04-23 23:57

ท่านเจ้าของสีนิลน่าตีมากเลยค่ะ 55555 แกล้งปิดหน้าร้องไห้คืออะไรกัน ท่านเจ้า 5555555555555
ขำตรงแถมท้ายมาก นิตกาลโดนอำพันต่อยบ่อย ๆ ระวังนาฬิกาเพี้ยนนะลูก 5555

#1 By หมอก on 2015-04-17 05:34