[Fic APH] Scotland x England :: Loo-li , Lai-lay

posted on 19 Mar 2013 14:26 by por-porju
 
 

*Axis Powers Hetalia เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น โดยตัวละครอิงมาจากประเทศต่างๆในโลก
มีเนื้อหาเสียดสี ไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อ่อนไหวเรื่องชาตินิยม

 

*เนื้อหาในบทความนี้เป็นจินตนาการของผู้เขียนโดยอ้างอิงจากประวัติศาสตร์ หากผิดพลาดหรือไม่เหมาะสมอย่างไรต้องขออภัยด้วยค่ะ

Warning : แปลงโดจินเป็นฟิคชั่นเจ้าค่ะ

 

 

 

 

 

Loo-li , Lai-lay

 
 Bless you with love,
For the road that you go...

          พลั่ก!!! ตุ้บ!!!

          "นี่มันกี่ครั้งแล้วที่พวกเราสั่งสอนแก ไอ้เด็กเหลือขอ!" เสียงของชายวัยกลางคนเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นว่า 'สก็อตแลนด์' ออกมาขวางหน้าไม่ยอมให้เขาและพรรคพวกเข้าถึงอังกฤษได้ มือหนาหยาบกร้านของ ชายคนเดิมจิกผมของเด็กหนุ่มขึ้นมาหลังเห็นว่าสก็อตแลนด์ไม่มีทีท่าจะยอมแต่ โดยดี "หึ สภาพแกก็ย่ำแย่พอตัว ยังจะอวดดีอีก" ว่าพลางปล่อยมือก่อนจะใช้เท้าเตะสก็อตแลนด์จนลงไปกองกับพื้นอีกรอบ

          "หึ.. พวกตาแก่แบบพวกแกไม่มีวันเข้าถึงน้องชายของฉันได้หรอก อั่ก!!" สก็อตเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก เอาเข้าจริงเขาแทบไม่มีแรงลุกอยู่แล้วด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องทำอวดดีไว้ก่อนเพื่อเป็นการถ่วงเวลา เพราะที่ก่อนพวกชนเผ่าพวกนี้จะเข้ามารุกราน เขาได้สั่งกับน้องชายอีกสองคนคือ 'เวลส์' และ 'ไอร์แลนด์' ไว้ว่า....
 
          'ฟังนะ จะมีชนเผ่าหรืออีกกี่ประเทศไม่รู้ที่พยายามจะมารุกรานอังกฤษ ดังนั้นมีแต่พวกนายที่ฉันไว้ใจให้ทำเรื่องนี้'
 
          'พี่จะทำอะไร??' เวลส์
         
          'ฉันจะถ่วงเวลาไว้ ไม่ให้พวกนั้นเจออังกฤษ ส่วนพวกนายเองก็แยกออกไปแล้วซ่อนตัวดีๆ อย่าให้เขาจับได้ล่ะ' สก็อตแลนด์ว่าพลางขยี้หัวเด็กทั้งสองเบาๆ
 
          'แล้วพี่ล่ะ? ทำไมพี่ไม่หนีไปด้วยกันกับพวกเราล่ะ!' ไอร์แลนด์
       
          'พวกเด็กโง่! ถ้าฉันไม่ทำแล้วใครจะทำล่ะ'

 
          'พวกเราไม่เข้าใจพี่จริงๆ ทำไมต้องไปรับเคราะห์แทนหมอนั่นด้วย ทำไมต้องยอมเจ็บตัวเพราะหมอนั่นด้วยล่ะ!!' ไอร์แลนด์ว่าพลางทำหน้าบอกบุญไม่รับอย่างหนัก เขาไม่เข้าใจว่าว่าทำไมสก็อตแลนด์ถึงยอมทำเพื่ออังกฤษขนาดนี้
 
          'ไม่เอาน่าไอร์' เวลส์ปราม
 
          'เราเป็นประเทศ จะโดนรุกรานก็ไม่แปลก... แต่ว่าอังกฤษน่ะพิเศษกว่าพวกเรา ในอนาคตเขาต้องจัดการพวกคนเลวพวกนั้นได้แน่ เพราะงั้นตอนนี้เราถึงต้องปกป้องเขาไว้'
 
          'แต่ว่า...'
 
          'ไม่มีแต่ไอร์ ถือซะว่าเป็นคำสั่งของพี่ จำไว้ว่าถ้าอังกฤษมาเมื่อไหร่ ให้ใช้ธนู หน้าไม้ ก้อนหิน ดินทราย หรือจะกิ่งไม้ก็ได้ ทำทุกอย่างให้เขาออกไปจากที่นี่ เข้าใจมั้ย' ไม่รอคำตอบจากน้องชาย เขารีบหันหลังเดินหายไปทันที มารู้ตัวอีกทีก็ถูกพวกกลุ่มตาลุงรุมกระทืบเละอยู่นี่แล้ว
         

          แต่เพื่อปกป้องคนสำคัญแล้ว... แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก...

 
          "ฉันล่ะเกลียดแกจริงๆสก็อตแลนด์!! ไอ้สายตาแบบนั้นน่ะ มันน่ารังเกียจที่สุด!" กลุ่มผู้รุกรานยังคงทำร้ายร่างกายสก็อตแลนด์ต่อไป บางคนก็เตะเข้าชายโครงจังๆ บางคนก็เหยียบจนสะบักหลังลั่นดังกร๊อบ บางคนก็แทบจะเอาอาวุธแทงเขาให้ตายๆเสียตรงนั้น
 
          เด็กหนุ่มกระอักเลือดหลายต่อหลายครั้ง สภาพก็ย่ำแย่ซะจนเวลส์กับไอร์แลนด์ที่แอบอยู่หลังพุ่มไม้ทนดูไม่ได้ น้ำใสๆไหลรินออกมาจากดวงตาเด็กทั้งสอง ทั้งสงสาร ทั้งไม่เข้าใจ ว่าเพราะอะไร..น้องชายคนเล็กถึงได้มีความหมายกับสก็อตแลนด์ของพวกเขานัก..
 
          แซ่ก แซ่ก..
         
          เสียงฝีเท้าเล็กๆอันคุ้นเคยดีดังขึ้น ฝีเท้าน้อยๆกำลังเหยียบย่ำหญ้าและเดินตรงเข้ามาเรื่อยๆ.. ทำให้เวลส์กับไอร์แลนด์ละสายตาจากสก็อตแลนด์และ
 
          "อังกฤษกำลังมาที่นี่.." เวลส์
 
          "รู้แล้วน่า เจ้าโง่นั่นกำลังมาที่นี่..โดยที่ไม่รู้อะไรเลย!" ไอร์แลนด์ว่าพลางหยิบหน้าไม้ของตนขึ้นมา ก่อนจะเล็งเป้าไปทางอังกฤษที่กำลังเดินยิ้มร่าถือช่อดอกเดซี่ที่ตั้งใจเก็บมาให้พวกพี่ชาย โดยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง...
 
          "ฮะ..เฮ้ย ใจเย็นสิไอร์" เวลส์รีบปรามเพราะเห็นว่าอังกฤษยังเล็กนัก ใช้หน้าไม้จะดูรุนแรงไปสำหรับเขา..
 
          "อังกฤษ ถ้านายพิเศษจริงล่ะก็..แสดงให้ฉันเห็นสิ!.. เจ้าบ้าเอ๊ย! นายไม่รู้รึไงว่าพี่รักนายมากแค่ไหนน่ะ!" ไอร์แลนด์หาได้ฟังเสียงห้ามปรามของเวลส์ ลูกดอกของหน้าไม้ดอกแล้วดอกเล่าถูกยิงเข้าใส่อังกฤษจนเจ้าตัวหลบแทบไม่ทัน และต้องร้องไห้วิ่งหนีไป...
 
          หนีไปซะอังกฤษ...
 
          ที่ไหนก็ได้ที่นายจะไม่สามารถได้ยินอะไร..
 
          ที่ไหนก็ได้ที่นายไม่ต้องรับรู้เรื่องราวใดๆ..
 
          ขอให้ปลอดภัยนะ..
 
 
          May you sail fair,
          To the far fields of fortune,
 
          May you find kindness,
          In all that you meet...
 
 
          "ชิ..เจ็บชะมัด" เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มนามสก็อตแลนด์เอ่ยอย่างอิดโรย เขาค่อยๆประครองตัวลุกขึ้นหลังจากกลุ่มคนรุกรานกลับไปแล้ว เขาประครองตัวเดินไปเรื่อยๆและเรื่อยๆ จนนัยน์ตาสีมรกตเหลือบไปเห็นภาพภาพหนึ่งซึ่งปรากฏอยู่เบื้องหน้า
 
          เด็กชายตัวเล็กผู้มีเส้นผมสีทองงดงาม นัยน์ตาสีเดียวกันกับเขาซึ่งตอนนี้ปิดลงอยู่ในห้วงนิทราบนตอไม้ใหม่กลางป่า.. เด็กชายที่พวกเขาเรียกว่า 'อังกฤษ'
 
          "มาทำอะไรที่นี่น่ะ.." ว่าพลางนั่งลงเบื้องหน้าร่างเล็ก มุมปากที่แตกและยังคงมีเลือดกบปากถูกยกขึ้นช้าๆ มือหนาลูบเรือนผมสีทองนั้นเบาๆพลางหัวเราะกับภาพตรงหน้า
 
          "หน้าตาเจ้านี่ดูงี่เง่าชะมัด ฮ่ะๆ"
 
          "ตัวก็เล็ก อ่อนแอ แล้วยังซื่อบื้ออีก"
 
          มือหนายังคงลูบเรือนผมนั้นอย่างเอ็นดูและทะนุถนอม แม้ปากจะพร่ำบ่นพึมพำว่าเด็กชายตรงหน้าโง่อย่างนั้น ซื่อบื้ออย่างนี้ ไม่ได้เรื่องแบบนั้นต่างๆนานา
 
          แต่ก็...

 
          "รีบๆโตล่ะ เจ้าตัวเล็ก!"
 
          ...................
 
          ...........
          ....
          ..
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
 
        ค.ศ 2013 (ปัจจุบัน)
 
          "นายน่ะ บอกว่าตัวเองเป็นฮีโร่สินะ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขณะเอาขาพาดโต๊ะและสูบซิการ์ไปด้วย ดูจะเสียมารยาทไปหน่อย แต่ก็เป็นนิสัยของเขาในปัจจุบันไปแล้ว ยิ่งสำหรับแขกอย่างอเมริกา ต้อนรับแบบนี้ไปเจ้าฮีโร่บ้าเบอร์เกอร์นั่นก็ไม่ถือหรอก "งั้นก็ดูแลเขาด้วยล่ะ ต่อจากฉันที่ดูแลเขาเป็นอย่างดี"
 
          "what? It's joke? นั่นมุกเหรอของนายเหรอ??" อเมริกามองอย่างงุนงง เท่าที่เขาจำได้เวลาอังกฤษไปหาเขาด้วยสภาพสะบักสะบอมทีไร ก็มักได้คำตอบว่า 'ตีกับพี่ชายคนโตมา' นี่หว่า? แล้วแบบนี้เรียกว่าดูแลดีรึไงฟะ???
 
          "หึ ใครจะรู้ล่ะ..." สก็อตแลนด์ว่าพลางปล่อยให้อเมริกางงเป็นไก่ตาแตกและขอร้องแกมบังคับข่มขู่ให้อีกฝ่ายรับปากจะดูแลอังกฤษแทนเขาอีกด้วย
 
          ไม่มีใครรู้เหรอก ว่าเขาคนนี้รักและอยากดูแลปกป้องน้องชายของเขาขนาดไหน... ไอ้ที่เห็นเลี้ยงด้วยลำแข้งบ่อยๆ  เขาก็มักให้เหตุผลว่า 'ไม่อยากให้น้องอ่อนแอ'
 
          จริงๆก็แค่ซึนปากแข็งเท่านั้นแหละนะ..
 
          เพราะในความเป็นจริง มีคำพูดหนึ่งที่เขาคิดว่าไม่จำเป็นต้องให้อังกฤษรู้ และเขาเองก็อยากจะเก็บมันไว้..ชั่วนิรันดร์
 
          'จะคอยดูแล..และจะปกป้อง...ตลอดไป'
 
 
          Loo-li , Loo-li , Lai-lay...

 
---------------------------------------------------------------------------------------------------
จบไปแล้วกับคู่สก็อตเอย์นะคะ
แต่ลงท้ายคนเขียนมันก็ดันเอาเบย์เอย์มาเอี่ยวตามเคย
เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากโดจินในลิงค์ข้างต้นค่ะ เราเห็นว่ามันซึ้งดีเลยนำมาแปลงเป็นฟิค
แต่ลงท้ายมันก็ไม่ซึ้งอยู่ดี ยังไงขอคอมเม้นด้วยนะคะ T^T

  

Comment

Comment:

Tweet

@pokemonnoon เราวนลูปบ่อย ถถถ

#7 By Por-Ju on 2015-04-23 13:37

@por-porju ฟฟฟฟฟฟขอบใจที่ยังอ่านนะ555ช่วงนี้ไม่ค่อยได้แปลเลยถถถถถถ

#6 By k-myst on 2015-04-22 18:43

@pokemonnoon 
/นี่หนักกว่าเพิ่งเห็นว่าเจ้าของโดแปลมาคอมเม้น
ดีใจที่ชอบนะคะ ฮาา ขอบคุณที่แปลโดดีๆมาใ้อ่านนะคะ ปัจจุบันก็ยังอ่านอยู่นะะ >__<

#5 By Por-Ju on 2015-04-08 17:39

เพิ่งเห็นว่ามีคนเอามาทำเป็นเวอร์ฟิค โอ้ยยยย แปลโดนี้แล้วชอบมากเลยขอบคุณที่เอารีเป็นฟิคนะคะะะ

#4 By k-myst on 2014-09-19 17:24

@Platinum [Peem] เวลส์คือเป็น 1 ใน 4 แคว้นของสหราชอาณาจักรค่ะ :)

#3 By Por-Ju on 2013-03-29 21:23

พี่สก๊อตตตตตตต หนูรักพี่แกทันทีเลยอ่าา >///<
ปากแข๊งทั้งพี่และน้อง ฮาาา แต่หนุอยากรู้ว่า เวส คือใคร [ประเทศอะไร]หรอค่ะ ไม่คุ้นเยยอ่ะ ;w;'' 

อยากให้มีคนแต่งคู่นี้จัง ;w; // ฮืออ ซึนทั้งคู่เยยอ่ะ

#2 By Platinum [Peem] on 2013-03-28 12:02

ตอนเป็นโดจินก็ซึ้งแล้ว
พอเป็นฟิคมันทำให้ข้าน้อยรักเฮียสก็อตขึ้นมาเท่าตัวเลย;w;!! ซึนปากแข็งกันทั้งพี่ทั้งน้อง
ถึงจะฝากอัลฟ์มันดูแล แต่จริงๆแล้ว...สก็อตแลนด์ก็จะคอยดูแล ปกป้องอังกฤษตลอดไปสินะ //ร้องไห้แปป

#1 By nel-nail (103.7.57.18|58.9.246.32) on 2013-03-23 11:18